Projectgroep Sociale Vernieuwing
- Vergroten
- Jan Schaefer
De dramatische terugkeer in de Kamer van Schaefer eindigt op 22 februari 1990. Wegens zijn gezondheid moet hij het werk in de Tweede Kamer achter zich laten, maar op 18 mei van datzelfde jaar gaat hij op verzoek van minister Ien Dales deel uit maken van de ‘Projectgroep Sociale Vernieuwing’, waardoor hij weer bruggen bouwt tussen de theorie en praktijk. De werkgroep bestaat uit een aantal mensen uit de meest uiteenlopende takken van de samenleving die Schaefer zelf mag selecteren. Hij is de voorzitter van de projectgroep en bezoekt met zijn gezelschap, in de wandelgangen de ‘Bende van Schaefer’ genoemd, verschillende steden in Nederland om met eigen ogen te zien hoe de stadsvernieuwing er in de praktijk aan toe gaat.
In zijn nieuwe functie kan Schaefer zich weer bezig houden met het onderwerp dat onlosmakelijk aan hem verbonden is: sociale vernieuwing. Voor hem betekent het dat mensen zich weer veilig moeten kunnen voelen in hun eigen wijk, het dak boven hun hoofd niet lekt en dat mensen er met elkaar weer tegenaan gaan in de wijk. Schaefer wil mensen activeren iets te doen voor hun eigen leefomgeving. Sociale vernieuwing is in de ogen van Schaefer meer dan alleen maar stenen verplaatsen. Het is ook een kwestie van mensen in beweging brengen. In die zin past de projectgroep goed bij Schaefer, vindt ook Jacques Wallage. “De hele grondgedachte van die Sociale Vernieuwing, dat was ook wel weer echt Jan Schaefer.” Volgens Eberhard van der Laan is de projectgroep ook niet een soort troostprijs voor Schaefer, vanwege zijn mislukte terugkeer in de Kamer. Hij doet er alles aan om het tot een succes te maken. “Dat heeft hij voor Ien Dales gedaan, met ontzettend veel plezier en ik geloof ook wel veel succes.” Toch is het voor Schaefer uiteindelijk een teleurstelling volgens Marcel van Dam: “Hij had natuurlijk in feite niks te vertellen. Hij had niet een formeel gezag om dingen voor elkaar te krijgen. Hij moest altijd te biecht bij een minister en dat is toch een hele andere manier van werken dan hij gewend was toen hij zelf bewindsman was.” Schaefer was wel de juiste man voor de sociale vernieuwing volgens Ed van Thijn, maar “hij had niet meer de power en de dynamiek die hij een paar jaar daarvoor nog had.”
