Andere Tijden: Van Doarp en Durp Bokkie springen en een slee achter de auto
Geen iPad, Nintendo of televisie om je mee te vermaken. Wat deed je dan als kind in de pauzes op school en na schooltijd? Nou, bokkie springen, knikkeren en eieren zoeken. En in de winter natuurlijk schaatsen en sleetje rijden.
‘Ik weet niet of het klopt, iedereen maakt de winters uit zijn jeugd veel kouder en de zomers veel warmer, maar in mijn herinnering sneeuwde het aan het einde van de jaren vijftig iedere winter weken achtereen. Na het eerste verse pak controleerde de vader van Rita of we de touwen stevig hadden vastgeknoopt, stapte in de Pontiac, gaf gas en trok een lange sliert sleeën over de dijken.’
Jan Brokken, Rhoon
‘Er was toen nog nauwelijks verkeer in die straat zodat wij er een prachtige speelstraat aan overhielden. Er werd getold, gehoepeld en fietsen geleerd. Als er in de winter sneeuw lag waren er door de helling lange glijbanen.’
Paul Orbons, Amstenrade
‘Zusje en ik gingen daar naar de lagere school en rondom het gebouw waren allemaal z.g. knikkerpotjes, waar fervent met gewone knikkers maar ook met veelkleurige grote stuiters competitie werd gespeeld. We noemden het stuuken en de gewonnen buit ging in een speciaal buultje mee naar huis. Ook bokkiespringen - soms over 3 en soms met valpartijen -was een kinderlijk tijdverdrijf.’
Rietje Bolck, Velp
‘We zochten nesten op verboden terrein en namen een ei mee. We keken wel eerst in de sloot of het bebroed was. Als het dreef was het bebroed en als het zonk was het niet bebroed. Als het bebroed was legden we het terug, want dan kan je het niet uitblazen. Thuis bliezen we de meegenomen eieren uit en spaarden we de schalen.’
Jan Mathlener, Delfgauw
‘Tijdens de schoolvakanties keek ik iedere vrijdagmiddag naar de Dikke en de Dunne. Op de aan elkaar genaaide lakens, die boven het toneel van het Irenezaaltje hingen en door de aanhoudende tocht lichtelijk bolden, moest ik soms zoeken naar het gezicht waarop de slagroomtaart terechtkwam, maar dat was nauwelijks een domper op de pret.’
Jan Brokken, Rhoon