Andere Tijden: Met ons alles goed Brieven van Rien Kuyck

Lieve vader en moeder.

Hier komt nu de eerste brief van de vele die we nu voortaan zullen moeten schrijven, eer we elkaar weerzien.

Het lijkt al zoveel langer dat we elkaar gisteren goedendag wuifden uit de auto, Het was een ellendig ogenblik, he lieverds.

En nu moeten we maar flink zijn en ons allemaal jong en gezond trachten te houden. En ons leven vol maken, zodat de jaren gauw om zijn. 

Lieve vader en moeder,

Mijn eerste brief uit ons huis hier. Sedert vrijdag woon ik hier met Gerhard en de kiddies heus in Indië. Ik kan het mij af en toe nog niet goed voorstellen, maar als ik zoo overdag in onverstaanbaar Maleis met de bedienden kouter dan besef ik het toch wel.

Zoo is ons nieuwe leven dan heus begonnen, laten we hopen dat het goede jaren zullen zijn die we tegemoet gaan.

Wel wat een standje kreeg ik daar te pakken met de laatste mail uit Holland, waarin vader schreef dat jullie geen brief van me had.

Ik schrijf iedere week, onthoudt dat maar goed. 

Nu ik jullie brief wil gaan beantwoorden betrap ik mezelf er op dat ik een gevoel heb als of daar heel oud nieuws in staat, na de grote emotie die we vrijdagavond doormaakten met het telefonische gesprek.

Hoe vonden jullie het toch lieve mensen, wij waren zo opgetogen!!

We waren om half tien eerst Wouter uit bed gaan halen en toen Koningspleinwaarts getogen.

Er waren een paar rieten zitjes en een grote groene tafel met hoofdtelefoons zodat men zich wat kon oefenen in het luisteren.

Een lijstje met de volgorde der gesprekken hing tegen den muur en beurt om beurt verdween een groepje de lange gang door naar de studio om een tien minuten later met stralende gezichten weer te voorschijn te komen

Wat was het toch een ogenblik hè,…
wij zeiden later allemaal tegen elkaar: het kan ons eigenlijk heelemaal niet schelen wat er gezegd werd.

Het geluid van de bekende stemmen was ons al genoeg.
De afstand viel helemaal weg, we voelden ons als het ware in Den Haag en na afloop zagen we jullie al met zijn vieren naar oma stappen om gauw verslag te doen.

En was Wouter niet leuk, kon vader hem goed verstaan?
’t Was een onvergetelijke avond. we vergaten dat we in Indië zaten.!
Wat waren we blij dat we Wouter meegenomen hadden.

Hij had van tevoren bedacht wat hij vertellen zou, evenals wij trouwens, maar Wouter is de enige van ons vieren geweest die zijn programma behoorlijk afgewerkt heeft.

Waarschijnlijk stond de hele late partij hem als een droom voor de geest, zoals het ons ook deed.