Slavernij in Afrika

  • 25.09.2011
  • Lyangelo Vasquez
Afrikaans dorp wordt overvallen
Vergroten
Afrikaans dorp wordt overvallen

Slavernij is al een oud fenomeen in West-Afrika als de Europeanen vanaf de vijftiende eeuw op het toneel verschijnen. Sommige Afrikaanse culturen houden dan al eeuwen slaven. Heb je bijvoorbeeld een schuld die je niet kunt afbetalen, dan zal je kind bij de schuldeiser moeten werken. Heb je de schuld afbetaald, dan is je kind vrij. Lukt dat niet, dan blijft je kind slaaf. Door dit soort tradities en sociale relaties kent een deel van de bevolking de status van slaaf.

Ook de handel in Afrikaanse slaven bestaat al langer. Al eeuwen brengen karavanen zwarte slaven naar Arabische landen. Maar met de komst van de Europese slavenschepen aan de West-Afrikaanse kust krijgt de slavenhandel een enorme omvang. De vraag schiet omhoog en daar spelen Afrikaanse handelaren handig op in. 

Ashanti koning
Zoom
Ashanti koning

Een voorbeeld is het koningrijk van de Ashanti (in het huidige Ghana), dat vanaf 1570 opkomt. De macht van de Ashanti komt in deze periode onder meer van de goudhandel. Het land is rijk aan goudvoorraden. De oorlogen die zij voeren met de volken uit de omliggende gebieden leveren hen veel krijgsgevangenen op. Deze gevangenen worden als slaven verkocht. Met de groeiende vraag naar slaven aan de kust wordt oorlog voeren een lucratieve bezigheid.

Deze oorlogen leveren in één klap veel slaven op. Daarnaast zijn slavenjagers actief. Zij ontvoeren mensen in het binnenland om hen als slaven te verkopen. Deze bendes trekken tijdens dit soort rooftochten van dorp naar dorp. Zij nemen de geschikte mannen, vrouwen en kinderen mee. Oude mensen en kleine kinderen blijven meestal achter. Zodra de handelaren genoeg slaven verzameld hebben, drijven ze hen naar een binnenlandse slavenmarkt, of direct naar de kust.

Net als in Nederland discussieert men in Ghana nog steeds fel over de slavernij. De bevindingen van Ghanees wetenschappelijk onderzoek worden betwist. Uit onderzoek blijkt dat Afrikanen andere Afrikanen verhandelden en hen tegen betaling uitleverden aan Europeanen. Nog altijd wordt er bijvoorbeeld met een scheef oog naar de Ashanti gekeken. Net als in Nederland, wil de één de geschiedenis achter zich laten en vindt de ander juist dat er veel meer aandacht voor moet komen.