Ingezonden verhalen

Mijn grootvader

Meevechten in de Spaanse Burgeroorlog, 1936 - 1939

22 december 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Nassira Boudhan vertelt over haar opa die meevocht in de Spaanse burgeroorlog: Niet zo lang geleden werd ik geconfronteerd met het verhaal van mijn grootvader, tijdens het theaterstuk Thaziri Tamiri (De verliefde Maan). Ondanks dat ik wist waar het stuk over ging, ik had immers de groep naar Nederland gehaald, was ik heel erg ontroerd. Ontroerd omdat het verhaal van mijn opa weer naar boven kwam. Mijn opa, maar ook de opa's van duizenden Marokkanen uit het Noorden van Marokko. Zij die meevochten met Spanjaarden, tegen Spanjaarden. Om een Spaans stuk grond te veroveren van de ene Spanjaard voor de andere landgenoten.

Een Nederlander bij Juventas 2

20 december 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Ik ben Steven, 23 jaar en voetbal sinds dit seizoen bij Juventas 2. Het initiatief en de bedoeling van deze site vind ik erg goed en heb daarom een stuk geschreven over hoe het voor mij als ‘autochtone’ Nederlander en mijn omgeving is om met Marokkaanse jongens te voetballen en bevriend te zijn.

Mijn "Romeinse" oma

Houria, 35 jaar

8 december 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Als ik cactusvruchten zie dan moet ik aan mijn oma denken. In “mijn” Berbers noemen wij deze vruchten tharomith. Dit komt van het woord ‘romia’ ofwel Romeins. De vrucht is vernoemd naar de Romeinse vrouw. Althans, dat wordt gedacht, omdat zij tijdens de rijpe periode net zo blond is als de Romeinse vrouw. Dit woord is één van de aanwijzingen van Romeinse sporen over het noordelijke berberland van Marokko.

Van Tetouan naar Winterswijk

2 december 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Mijn vader is in de Marokkaanse “hongerwinter” geboren, zoals velen van zijn generatie weet hij niet precies wanneer hij geboren is, ergens in 1945 of 1946. Geboren als eerste zoon van het gezin, zijn twee oudste zussen waren zussen van zijn vaders kant, dan een broer en paar zussen van vader en moeder en dan weer een zus van alleen moeders kant. Een mozaïekgezin.

Mijn toekomst in Marokko

Nassira, 39 jaar

1 december 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Ik ben Nassira, geboren op 3 november 1972, in het dorpje Sammar in de streek Beni Boughafar. De mooiste kuststreek van Marokko.

De tomatenplukker

29 november 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

“Geloof mij, je zult versteld staan als je hoort wat ik allemaal heb moeten meemaken om in Nederland een bestaan voor mijn kinderen op te kunnen bouwen.”

Mama is een leugendetector

Soufian, 25 jaar

23 november 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Ik ben dit stukje niet begonnen met schrijven over mijn Marokkaanse roots, niet omdat ik daar niet trots op ben, ik vind het zelfs een verrijking voor mij als persoon. Wel vind ik het soms jammer dat het altijd een negatieve stempel heeft. Ik ben ik, ik ben niet Marokkaans, ik ben niet Nederlands, ik ben al dat ik ben, ik ben al dat ik ben geweest en ga zijn. Morgen is vandaag gisteren.

Een nieuw leven in Nederland

20 november 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

In 1984, ergens op een maandag in april, ben ik samen met mijn vijf kinderen naar Nederland gekomen. De oudste was tien en de jongste twee jaar. Ik liet mijn leven achter in Marokko en moest een nieuw leven opbouwen in een land dat ik niet kende. Ik vond dat erg zwaar en vreselijk eng.

Gezinshereniging

Layla, 28 jaar

15 november 2011

ingezonden verhaal

0 reacties

Op zevenjarige leeftijd kwam ik naar Nederland. Zoals bij veel Marokkaanse gezinnen woonde mijn vader al een aantal jaren in Nederland. Na veel discussies met mijn moeder mochten we dan toch echt overkomen. Mijn vader vond zijn leventje in Nederland wel prima zo. Misschien dat de overtocht goed is gepland maar als kind heb ik het als zeer plotseling ervaren. Omdat mij werd verteld dat ik naar het verre Holland ging, met al die slimme kinderen, heb ik mij zorgvuldig voorbereid. Op de grote roestige garagedeur maakte ik sommen met een krijtje. Het enige Nederlandse woord dat ik kende was blauw, van mijn vader geleerd. Waarschijnlijk was dat ook het enige wat hij kende van de Nederlandse taal.