Een Nederlander bij Juventas 2

In 2004 ben ik van middelbare school gewisseld en kwam op mijn nieuwe school al snel in contact met Mohamed, daar één van de weinigen met een Marokkaanse afkomst, of zoals hij zichzelf omschrijft: een Nederlandse-Marokkaan. Toen ik in 2006 bij hem in de klas kwam is er een hechte vriendschap ontstaan en kwamen we veel bij elkaar thuis.

Dat was eigenlijk voor het eerst dat ik echt in contact kwam met de Marokkaanse cultuur en Nederlandse-Marokkanen van de eerste generatie. Ook mijn ouders kwamen zo voor het eerst in contact met de Marokkaanse cultuur. Ze hadden zowaar een Marokkaan over de vloer die met toestemming binnen was gekomen.

We hebben het er thuis wel eens over gehad dat het voor mij helemaal niet bijzonder is om met mensen van een andere afkomst om te gaan, maar dat het voor mijn ouders toch wel bijzonder is. In hun jeugd waren er nauwelijks, allochtonen van hun leeftijd en zij kwamen daar dan ook nooit mee in contact, terwijl iedereen van mijn generatie er mee opgroeit, mee omgaat en bevriend is.

Ik denk dat de situatie van mijn ouders te vergelijken is met wat mijn generatie nu meemaakt met de Oost-Europeanen die zich hier momenteel vestigen. Ik kijk namelijk totaal niet anders naar een Marokkaan, een Surinamer of een Antilliaan maar aan een Pool moet ik toch nog even wennen. Niet negatief bedoeld, maar ik ben er simpelweg niet mee opgegroeid en velen van hen spreken nog geen Nederlands. Dat zal precies hetzelfde zijn geweest in de jaren ’70 toen de eerste Marokkanen zich in Nederland vestigden.

De diversiteit van nationaliteiten in Nederland en de kijk daar op van de autochtone Nederlanders is in principe een voortdurend veranderend proces, zo zullen mijn kinderen en die van mijn teamgenoten waarschijnlijk ook op gaan groeien met nationaliteiten waar wij weinig tot geen contact mee hebben. Naar mijns inziens is dat ook een goed en interessant proces, maar helaas denken niet alle Nederlanders daar hetzelfde over en gebruiken zij dat proces juist als excuses voor de problemen die wij in Nederland kennen.

Zoals ik eerder al aangaf kwam ik veel bij Mohamed thuis en ken ik bijna al zijn familieleden. Hij vroeg me in 2007 dan ook mee te gaan naar Marokko, en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ik heb daar een geweldige tijd gehad in een heel bijzonder land. Van tevoren werd ik gewaarschuwd voor de culturele schok die ik zou krijgen, maar deze was voor mij alleen maar positief en zorgde er voor dat ik afgelopen zomer terugkeerde en voor de tweede keer een prachtige vakantie heb mogen beleven in een land wat zich razendsnel ontwikkeld, op de luchtvaartmaatschappij na dan.

Die laatste vakantie heeft er eigenlijk ook voor gezorgd dat ik in Juventas 2 terecht ben gekomen, een team met, zoals bekend, voornamelijk jongens van Marokkaanse komaf. In het stuk ‘ een ongeslagen vriendenteam’ wordt geschreven dat de meeste spelers met elkaar overeen hebben dat hun ouders geboren zijn in Marokko, dat ze opgegroeid zijn in een wijk als de Schilderswijk en liefhebbers zijn van het voetbalspel. Bij de eerste twee kan ik mij niet aansluiten, wel ben ik een liefhebber van het voetbalspel en heb ik met deze jongens een andere belangrijke overeenkomst; een vooruitstrevende toekomst in Nederland.