Van Tetouan naar Winterswijk

Mijn vader is zijn eerste jaren opgegroeid met een liefhebbende vader en moeder. Nadat zijn vader is overleden hertrouwde zijn moeder maar mijn vader kan het helemaal niet vinden met zijn stiefvader. Als dit escaleert gaat hij bij zijn oudere zus en zwager wonen. Mijn vader deed het heel goed op school maar hij moest op jonge leeftijd toch ook voor zichzelf gaan zorgen. Zoals mijn vader zegt: mijn zus en zwager hielden veel van me maar ik was niet hun eigen kind. Dus voor hem geen nieuwe kleren.

Hij ging in de avonduren aan de slag als assistent boswachter (zijn zwager was boswachter en had dit baantje voor hem geregeld). Overdag probeerde hij zo goed en zo kwaad als het ging bij de les te blijven. Lang heeft hij het op zijn intelligentie gered maar op een gegeven moment brak zijn werkende nachtleven hem op. Toen hij een Nederlander, die arbeiders aan het ronselen was, in de stad tegen kwam is hij er op in gegaan. Voor een paspoort en een baan is hij naar Europa vertrokken. Eerst naar België en van daaruit naar Winterswijk in Nederland.

Mijn vader heeft een periode met een stel oud stad- en landgenoten, in het toentertijd als pension verhuurde oude Mondriaanhuis in Winterswijk gewoond, terwijl ze werkten als ongeschoolde textielarbeiders in De Batavier in Winterswijk. Mijn vader voelde zich helemaal niet op zijn gemak tussen zijn drinkende en ruziemakende huisgenoten maar terug naar Tetouan in Marokko bood ook geen mooi vooruitzicht. Hij kon nu van zijn salaris een mooie auto kopen en een bruiloft betalen. Terug op vakantie naar Marokko vraagt mijn vader de hand van mijn moeder aan mijn opa. Hij kent haar niet echt maar hij kent mijn opa nog uit zijn diensttijd waar mijn opa operatieassistent was. De broer van mijn opa (de oom van mijn moeder) ging trouwen met het zusje van mijn vader.
Liefde op het eerste gezicht? Na de bruiloft keert mijn vader samen met mijn moeder terug naar hun eigen arbeiderswoning in Winterswijk. Nu heeft ook mijn moeder haar bekenden en geliefde huis, haard en familie verlaten voor een voor haar nog redelijk onbekende echtgenoot. Wat zijn ze toch eigenlijk dapper geweest!

Op een zeker moment hebben mijn ouders besloten dat deze daad om huis en haard te verlaten en op een nieuwe volkomen onbekende plek een nieuwe thuis te stichten, niet voor niks mag zijn. Ze zijn in Winterswijk om een goede toekomst voor hun aanstaande kinderen veilig te stellen. En als ik het mag zeggen: het is ze voor meer dan 100% gelukt! Wat ben ik trots op deze toentertijd zestienjarige Fadila en zevenentwintigjarige Hossain! Wat had mijn vader graag gestudeerd en een intellectueel rijk leven geleid. Het zat er voor hem niet in, maar hij heeft zich er niet door laten stoppen. Hij heeft nog een stap gezet door zich op de Amsterdamse VU te laten testen om te kijken of hij voor docent kon gaan studeren. Hij heeft niet doorgezet, hij wilde zijn kinderen niet in Amsterdam laten opgroeien.

De zes kinderen van mijn ouders zijn allemaal meer dan goed terecht gekomen en dat is voor meer dan de helft te danken aan de levensinstelling van mijn ouders. Leer, leef en wees een gelukkig en oprecht mens. Maar wees ook dankbaar voor al het moois dat het leven biedt en loop niet weg als het moeilijk wordt. Belangrijke levenslessen om je kinderen mee het levenspad op te sturen.
 

Het verdrietigste verhaal dat mijn vader me ooit vertelde was het volgende. Onderweg naar een vakantie in Marokko, komt hij als ze in Ceuta aankomen, zijn vroegere lerares wiskunde tegen. Vol verwachting vraagt ze wat mijn vader tegenwoordig allemaal doet, mijn vader antwoord dat hij nu in Nederland werkt, toont vol trots mijn moeder en zijn auto. Hij ziet de tranen in de ogen van zijn lerares. Na dit verhaal begreep ik opeens veel beter waarom mijn vader mij zelfs naar de hotelschool liet gaan - ik was de eerste Marokkaanse op mijn school - waar ze ook les gaven over alcohol en varkensvlees. Alles liever dan dat ik niet verder zou studeren. De rust en de trots die vooral mijn vader nu uitstraalt. Zijn missie is geslaagd!

Winterswijk is voor mijn ouders hun thuis geworden. En wat ik wel heel mooi vind, is dat mijn vader druk bezig is om een islamitische begraafplaats van de grond te krijgen, dit alles na het overlijden van Hakim, zijn schoonzoon. Mijn vader (mijn moeder echt niet) overweegt zelfs om te zijner tijd op deze Winterswijkse Islamitische begraafplaats begraven te worden. Wat een eer voor Winterswijk!