De tomatenplukker

Ik zette mijn eerste voetstappen op Hollandse bodem in 1971. Daar moest ik eerst een lange reis voor maken. Ik hoorde in dat jaar in Marokko dat je een werkcontract kon kopen bij bepaalde mensen. Ze kwamen om de zoveel tijd naar Marokko om arbeiders te werven. Niet via de officiële manier natuurlijk. Zo iemand kon je dan zogenaamd legaal laten werken. Toen ik dat hoorde, heb ik het kleine beetje grond dat ik bezat meteen verkocht. Het stukje grond wat ik van mijn moeder heb geerfd was mijn ticket naar een beter leven.

Ik reisde dus af naar Frankrijk: Orange om precies te zijn. Ik heb daar slechts één dag gewerkt! Daarna besloot ik om verder te reizen, ik zag wel waar ik terechtkwam. Ik kwam in aanraking met een boer waarbij ik vervolgens zeventien dagen heb gewerkt. Toen had ik er genoeg van en wilde naar Nederland. Ik vertrok in mijn eentje naar Parijs en van daaruit pakte ik de trein naar Nederland. Ik kende de taal niet, kende de weg niet en wist niets.

Het was oktober 1971 toen ik in Wateringen terecht kwam. Het was een wonder dat ik dit voor elkaar had gekregen. Ik heb daar gewoond en gewerkt. Ik plukte tomaten voor 150 gulden per week. Dat salaris kreeg ik als ik dubbele diensten draaide. Ik huurde een klein kamertje in Pension 9. Later ben ik vertrokken naar Leidschendam. Daar had ik niet een eigen kamertje, maar sliep ik in de schuur vlakbij de tuin waar ik werkte. Ik ben daar gebleven totdat ik mijn papieren kreeg op 17 maart 1975.

In die tijd was men nog behulpzaam en eerlijk. Je kon je fles melk buiten laten staan zonder dat iemand die zomaar pakte. Zo ben ik erg goed geholpen door de mensen van de gemeente toentertijd. De twee medewerkers, een man en een vrouw, zijn persoonlijk meegegaan naar mijn werkgever om ervoor te zorgen dat ik mijn papieren kreeg. Ik viel namelijk onder de bijzondere regeling die zei dat iedereen die in 1973 en 1974 in Nederland woonachtig was en werkte, papieren kon krijgen. Voordat ik mijn papieren echter kreeg, heb ik nog vele reisjes terug naar Marokko moeten maken. In 1973 ben ik namelijk opgepakt door de politie en teruggestuurd naar Marokko.

Maar iedereen die mij kent weet dat ik mij niet zomaar uit de weg laat slaan. Ik ben meteen teruggekomen met de auto, samen met een familielid. Ik ben teruggegaan naar dezelfde plek, Leidschendam. Het jaar daarop hoorde ik dat mijn vrouw was bevallen. Ik ben direct teruggegaan naar Marokko om hen te zien. Dit ging veel gemakkelijker natuurlijk, aangezien ik Nederland uitging in plaats van binnenkwam. Na een kort verblijf ben ik weer, zonder papieren, teruggegaan. Maar helaas werd ik al snel in Spanje opgepakt en weer naar Marokko teruggestuurd.

Na een maand ben ik weer de grens van Nederland overgestoken. Sindsdien ben ik hier gebleven, heb ik mijn papieren gekregen en ben ik oud geworden. Wie weet waar ik mijn laatste dagen door zal brengen. In het land waaruit ik weg ben gevlucht, of het land waar ik naartoe ben gevlucht. God zal het weten.