Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) contra Tomas Ross Buitenechtelijke kinderen van Bernhard?

De RVD schreef namens het Koninklijke Huis op 19 november 2002 een brief aan Tomas Ross. In zijn roman ‘Omwille van de troon’ maakt de schrijver namelijk melding van het bestaan van twee buitenechtelijke kinderen van de prins in Londen. Het eigenaardige is dat Ross zeker niet de eerste is, die dat doet.

Ook een ander boek dat in 2002 verscheen, maakte melding van deze affaire. In ‘Beroep: meesterspion. Het geheime leven van Prins Bernard’ van Philip Droge wordt de moeder van de kinderen gewoon op bladzijde 67 genoemd. Ze heet Lady Anne or Lewis en Bernhard heeft haar tijdens de Tweede Wereldoorlog in Engeland leren kennen.

Dröge baseert zich in zijn notenapparaat (noot 100) op twee boeken: ‘Bernhard, een Leven als Prins’ van J.G. Kikkert en ‘Oranje bastaarden’ van Hanno de Iongh. Waarom de RVD dit alles wel voorbij heeft laten gaan is ietwat raadselachtig. ‘Omwille van de troon’ is fictie en ‘Het geheime leven van Prins Bernhard’ is non-fictie. Kennelijk is een roman gebaseerd op historische feiten (Ross) hinderlijker voor het Koninklijke Huis dan een werk met historische pretenties (Dröge).

Ook een ander recent boek maakt gewoon vermelding van een buitenechtelijk kind van Bernhard. In ‘Oranje bitter, oranje boven’ (Aspekt, 2001) van J.G. Kikkert staat op pagina 373 dat tijdens de Lockheed-affaire voor koningin Juliana allemaal onaangename feiten over Bernhard naar boven kwamen, waaronder het bestaan van een buitenechtelijke dochter.

De prins bleek een vriendin in Frankrijk te hebben: Helene Grinda. Hij kreeg van haar een dochter met de naam Alexeia Lejeune. Pikant detail is, dat Alexeia in het zelfde jaar werd geboren als zijn oudste kleinzoon Willem-Alexander, in 1967.

Meer details over Grinda zijn te vinden in ‘Koninklijke minnaars en minnaressen’ (Standaard Uitgeverij, 1984) van Lars Elgklou, een vermakelijk overzicht van ‘Echtscheidingen bastaardkinderen bigamie verhoudingen’, zoals de ondertitel van het uit het Zweeds vertaalde boek luidt.

Volgens Elgklou gebruikte Bernhard de steekpenningen (enige miljoenen guldens) die hij van vliegtuigfabriek Lockheed ontving in de jaren zestig en zeventig grotendeels om zijn Franse vriendin te financieren. Grinda, een ex-model die met een rijke baron was getrouwd, werd door Bernhard ‘Poupette’genoemd. Ze woonde in Parijs en vergezelde de prins op enige lange reizen. In Frankrijk verscheen het paar zelfs in het openbaar.

Een ander boek dat al vroeg de aandacht op Alexia vestigde was ‘Les aventures du prince Bernhard’ (Paris 1977) van de tekenaar Willem. Waarschijnlijk is dit boekje niet voor niets in Frankrijk verschenen, want het is maar zeer de vraag of zoiets in Nederland gepubliceerd kon worden.

Een tekening van Grinda en haar dochter (die sterke Bernhard-trekjes heeft), waarbij de moeder tegen de dochter zegt dat ze $4000 per maand krijgen via Lockheed was waarschijnlijk niet in goede aarde gevallen.

De laatste jaren wordt er dus vrij openlijk geschreven over de vermeende buitenechtelijke kinderen van prins Bernhard. Wat de RVD dacht te bereiken met de brief aan Ross is onduidelijk. Het betekent alleen maar meer publiciteit over zaken, waar ze het liever niet over hebben.

Joris Smeets

Bron:
‘RVD boos over boek Bernhard’ (NRC 9-12-2002)