Kees Slager: ‘Het was een ingewikkelde en dure (door het Stimuleringsfonds gesubsidieerde) serie, waarvoor Gerard en ik (steeds vergezeld van deskundige historici) het hele Atlantische gebied hebben afgereisd op zoek naar restanten van de Hollandse en Zeeuwse aanwezigheid daar.

Immers: de Nederlanders waren korte tijd bijna heer en meester op de Atlantische oceaan. Ze hadden kolonien in zowel Noord- als Zuid-Amerika, het Caraibisch gebied en Afrika.

Zo vond ik mezelf terug op een minuscuul eilandje in de Essequiborivier, diep in de binnenlanden van Guyana, bij de restanten van wat ooit het fort Kijkoveral was, waar de
Nederlanders handel dreven met de indianen en een plantagekolonie stichtten, bracht een gids me diep in de binnenlanden bij de Berbicerivier naar de grafstenen van Nederlandse planters, die daar ooit de scepter zwaaiden (en door de eerste grote slavenopstand werden verdreven) en stond ik op de heuvel waar de Nederlanders de beslissende slag met de Portugezen om het bezit van Brazilie verloren.

Ik zwierf over het bijna verlaten en onbekende eilandje Principe, vlakbij de evenaar voor de Afrikaanse kust, dat ooit de allereerste Zeeuwse kolonie was (dankzij een Paard van Troje-achtige aanval op de Portugezen) en stond in een vervallen pand in de Angolese hoofdstad Luanda, van waaruit ooit een Nederlandse slavenhandelaar zijn bedenkelijke werk deed.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met mijn ontdekkingstocht langs het kortstondige Nederlandse Atlantische rijk.

De vorm van de serie was een experiment omdat we de reportages uit alle hoeken van het Atlantisch gebied (en het Nederlandse thuisfront) door elkaar sneden om zo tot een chronologisch verhaal te komen van de veroveringen en de nederlagen van de Nederlanders.

En omdat de geschiedenis van de Oostindische Compagnie (VOC) zo bekend is in Nederland en de WIC altijd vergeten wordt, was deze serie ook een voorbeeld van het in de belangstelling brengen van stukjes Nederlandse geschiedenis, waar OVT zich altijd sterk voor heeft gemaakt.

We hebben er overigens ook de eerste (in een prachtig doosje verpakte) cd-serie van mogen maken. Een juweeltje waar ik nog altijd trots op ben.’