Veel ophef veroorzaakte het huwelijk van Irene. ‘Het begon allemaal in Spanje’, concludeert Polygoon. Want ‘hier kreeg de pers aanwijzingen dat prinses Irene tot het rooms-katholieke geloof was overgegaan. Deze overgang, die prompt in Nederland officieel bevestigd werd, gaf aanleiding tot de veronderstelling dat er een verloving met een Spaanse edelman op komst was.’

Een onrustige tijd volgde, maar uiteindelijk kwam alles goed. Prinses Irene stelde haar aanstaande echtgenoot voor ‘aan de pers, en daarmee aan ons land en aan de wereld. Hand in hand poseerde het jonge paar, ontspannen en opgewekt na een lange periode van verwarring en onzekerheid.’

Prinses Margriet trouwde een man zonder blauw bloed. ‘De grote dag van het huwelijk van prinses Margriet met meester Pieter van Vollenhoven ziet Huis den Bosch in een besneeuwde omgeving wanneer de witte bruid aan de arm van een gelukkige bruidegom naar buiten treedt.’ Het is een modern sprookje: ‘Een Nederlandse jongeman voert een prinses van Oranje ter huwelijksvoltrekking na een bruidstijd die heeft aangetoond hoeveel sympathie er voor dit paar bestaat.’

Ook het huwelijk van prinses Beatrix mocht er zijn. ‘De trouwdag van de tiende maart ziet een feestelijk versierde Dam weids aan de voeten van het koninklijke Paleis met de Gouden Koets gereed om het bruidspaar door Amsterdam te rijden. Het grote moment. Prinses Beatrix en Claus von Amsberg komen naar buiten en daarmee de onthulling. Hoe ziet de bruid eruit? Hoe is haar boeket, hoe haar hoofdtooi?’