Polygoon had in Paramaribo oog voor de goede en slechte kant van de hoofdstad van Suriname. ‘Vele van deze huizen zijn opgetrokken in een Hollandse bouwtrant met trapgevels en hoge stoepen. Andere wijken herinneren de bezoeker eraan dat hij in de tropen is. Het is er niet druk op straat. Het verkeer, voor zover het er is houdt links, maar zelfs op zo’n rustig kruispunt moet men nog uitkijken.’

Deze idyllische façade verhult op het eerste gezicht de mindere kant van Paramaribo. ‘Achter de aan de straat gelegen huizen liggen de zogenaamde erven, vervallen krotten waar het grootste deel van de bevolking onder de ongunstigste omstandigheden leeft. Gezinnen tot dertien personen wonen in een enkele kamer.’

Aruba inspireert Polygoon tot een poëtisch commentaar op het eiland:
‘Bijna altijd waait hier zonder onderbreking de noordoostpassaat.
En eeuwig beuken de golven van de Caribische Zee op de noordkust.’

Ook de historische analyse ontbreekt niet: ‘St. Eustatius, één van de drie bovenwindse eilanden van West-Indië, is niet meer dan een uitgedoofde vulkaan. Het heeft een rijk verleden gekend door de scheepvaart op de West en vooral door de smokkelhandel. Met noemde het destijds de Gouden Rots. Toen de stoomschepen opkwamen verloor het snel aan betekenis.’