Publicisten aangevallen op ‘beledigende onwaarheden’ Prins Bernhard over zichzelf
Na lange tijd van verplicht ‘constitutioneel’ stilzwijgen spreekt prins Bernhard zich eindelijk in een open brief in de Volkskrant uit over zijn rol in een aantal omstreden kwesties.
Publicisten aangevallen op ‘beledigende onwaarheden’
Prins Bernhard slaat terug. Na tientallen jaren beledigd te zijn door publicisten, historici en schrijvers, die volgens hem leugens verspreiden over zijn rol in een aantal netelige kwesties, haalt de prins nu zelf hard uit. Bijvoorbeeld naar de omstreden stalinistische biografie van Wim Klinkenberg uit 1979 en de recent verschenen op feiten berustende fictie van Tomas Ross (beluister zijn OVT-columns).
Een uitgebreid weerwoord als deze open brief was eerder nauwelijks mogelijk. ‘Immers, niet reageren op verhalen met een onjuiste strekking gold algemeen voor premiers als wijs beleid’, schrijft de getergde prins over het juk van de ministeriele verantwoordelijkheid.
Wie gehoopt had meer te weten te komen de rol van de prins in de Greet Hofmans affaire, het verraad van Arnhem (‘King Kong’-affaire), de Bilderberg conferentie en de Lockheed affaire zal enigszins teleurgesteld worden. Prins Bernhard noemt een deel van deze kwesties, maar verwijst dan voornamelijk naar rapporten, (gesloten) archieven en documenten die hem vrijpleiten.
In deze politieke zaken gaat prins Bernard nog het diepste in op de dubieuze ‘stadhoudersbrief’, die hij in 1942 aan Hitler of Himmler geschreven zou hebben. Daarin zou hij zijn diensten aangeboden hebben. De frustratie over dit verhaal zit diep en dat is begrijpelijk, want de brief in onvindbaar en de vraag is dan ook of die überhaupt bestaat. Hij looft er dan ook vol vertrouwen een miljoen voor uit.
In OVT kwam de stadhoudersbrief onlangs nog ter sprake in een interview met Gerard Aalders over zijn boek over de dubbelspionne Leonie Brandt-Putz (zie de audio). Aalders noemt de brief in zijn boek, maar kwam bepaald niet met overtuigende bewijzen over het bestaan ervan op de proppen.
Het meest uitgebreid gaat prins Bernhard in op familiezaken en ‘vermeende’ familiebanden. Dat hij zich niet kon verweren op het gebied van privé-zaken heeft prins Bernhard kennelijk het meest gestoord, gezien de grote hoeveelheid tekst die hij daaraan in zijn open brief besteed.
De prins heeft zich buitengewoon geërgerd aan verhalen, waarin beweerd werd dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog twee buitenechtelijk kinderen in Londen heeft verwekt bij zijn ‘goede vriendin’ Lady Ann Orr Lewis. Hij ontkent dat dit het geval is en meent dat de bewijslast is omgedraaid. Niet hij zou moeten bewijzen dat er iets niet is, maar de hem slecht gezinde publicisten zouden moeten bewijzen dat hun verhaal klopt.
Ook de verhalen over zijn ouders heeft prins Bernhard zich aangetrokken. Vooral hoe zijn moeder als bandeloze nazi-sympathisant werd afgeschilderd, die na de dood van haar man (en volgens kwade tongen al voor de geboorte van Bernhard) een intieme relatie met kolonel Pantchoulidzew had gehad. Volgens de prins deelden zijn moeder en de kolonel alleen hun liefde voor paarden.
Joris Smeets
In 'Open brief van prins Bernhard over hem aangedaan onrecht' (Fragment OVT 8 februari 2004 uur 1) een reactie op de brief van Jan Kikkert
Meer columns van Tomas Ross zijn te vinden via de Mediabieb
