Prinses Wilhelmina was op 28 november 1962 op 82-jarige leeftijd overleden. Ze had haar eigen uitvaart ontworpen. Al in 1912 had zij bepaald: ‘Ik wil niet dat op mijn kist de tekenen van het koningschap worden gelegd. Ik wil op mijn kist een bijbel, een open bijbel.’ Die moest worden opengelegd bij hoofdstuk 17 van het Evangelie van Johannes.

Omdat de voormalige koningin in wederopstanding geloofde, was de dominante kleur van de begrafenis wit. Wilhelmina werd bijvoorbeeld in een witte lijkauto naar Den Haag gereden. Verder mocht bij de tocht naar haar laatste rustplaats in de koninklijke grafkelder van de Nieuwe Kerk in Delft geen treurmuziek worden gespeeld.

Het was niet de eerste ‘witte begrafenis’van het Koninklijke Huis. In 1934 was het prins Hendrik, de echtgenoot van Wilhelmina, die als eerste voor deze bijzondere vorm van uitvaart had gekozen. Wilhemina had in datzelfde jaar na de begrafenis van haar moeder Emma drie maanden in het zwart gelopen. Na de dood van Hendrik koos zij voor het wit.

Bij de geluidsopname van begrafenis van Hendrik wordt bij de Delftse grafkelder ook in de geest van reïncarnatie gesproken: ‘Het zonnelicht van buiten dringt al weer door den tunnel naar binnen en overstemt de rouwlichten die daar branden. Het leven daarbuiten roept alweer.’

Ook prinses Juliana heeft er wat mee gehad. De NRC citeert pater Oostvogel die meent dat ‘Juliana geloofde in reïncarnatie. Dat was helemaal haar visie. Ze is altijd een zoekende vrouw geweest. Ze was niet tevreden over welke dogmatische godsdienst dan ook.’

Joris Smeets

Beluister de begrafenis van prins Hendrik (80 minuten)

Bron:
Cees van Raak ‘Vorstelijk begraven en gedenken. Funeraire geschiedenis van het huis Oranje-Nassau’ (Uitgeverij Thoth, Bussum 2003)
NRC Handelsblad (27-28 maart 2004): ‘Juliana bleef zoekende, haar hele leven’ door Jaco Alberts