Eén van de Grote Nederlanders heeft zijn hoge plaats te danken aan zijn kwaliteiten als voetballer. Polygoon was bij zijn afscheid in 1978 en toonde een overzicht van zijn heldendaden op de groene mat. ‘Nog eenmaal heeft Johan Cruyff kunnen tonen dat-ie een rasvoetballer is. In zijn afscheidswedstrijd liet hij de sterren van Bayern München vaak dolgedraaid achter op de manier die hem wereldroem bezorgde.’

Cabaretier Toon Hermans mocht in een galerie in Maastricht portret van hem in ontvangst nemen geschilderd door Charles Eyck. Zijn vrouw en vrienden boden hem het schilderij aan. Hermans mocht zelfs uit twee portretten kiezen. ‘De onzekerheid duurde niet lang. Dit werd de keuze. Eycks penseel vereeuwigde een kleinkunstenaar die geschiedenis maakte’, meent Polygoon.

‘Iedereen wil Fanny bij de Olympische Spelen hebben gezien en Fanny zelf natuurlijk ook.’ In de Amsterdamse bioscoop Cineac-bioscoop kan dat en Polygoon is erbij als de atlete door een menigte mensen de bioscoop binnenloopt. ‘Fanny Blankers-Koen, nu weer gewoon mevrouw Blankers, is kennelijk voor haar beurt gegaan’, constateert het Polygooon zuinigjes. ‘Maar geen van de honderden die geduldig op toegang wachten schijnt dat erg te vinden.’

‘In de zaal beleeft de kampioene intussen opnieuw de opwinding van de wedstrrijden en de overweldigende drukte bij haar thuiskomst. En buiten het theater vindt zij weer een wachtende mensenmenigte. Het zal nog wel even duren tot zij het voorrecht van de onbekende burger zal terugkrijgen, het voorrecht van de onopvallendheid.’