Veel aandacht voor het (nog naar nieuw ruikende) Islamitische geloof. In de jaren zeventig doet Polygoon verslag van ‘een bijzondere godsdienstoefening’, de viering van het einde van de Ramadan. ‘De Turken wisselden goede wensen uit, waarna ze in hun kosthuizen en pensions een feestelijke maaltijd nuttigden. Zoals altijd was dat eten door henzelf bereid, omdat ze zich houden aan de Islamitische spijswetten. Dat zelf koken is overigens een extra belasting voor deze mensen, omdat velen slecht gehuisvest zijn, soms wel met tien op een kamer!’

Andere tijden, dat blijkt vooral uit de positieve berichtgeving over moslims. Hardwerkende mensen, ‘die bijdragen aan onze welvaart, waarvan ze overigens zelf maar weinig mee naar huis kunnen nemen.’ En integratie? ‘De kinderen weten zich op school snel aan te passen en ook sommige ouderen doen veel moeite om de Nederlandse taal te leren.’

Maar ook aandacht voor die andere groep gelovigen, de Jehova-getuigen. Polygoon laat zien dat er meer over deze mensen valt te vertellen dan voeten tussen deuren en ongevraagde bezoekjes. ‘Ruim vijfhonderd bekeerlingen worden in het Zuiderbad gedoopt. In badpak daalden de dopelingen naar het ondiepe bassin waar tien broeders dompelaars klaarstonden om hen te ontvangen. De Jehova-Getuigen zijn met dit ritueel teruggekeerd tot de gehele onderdompeling die vroeger bij christenen algeheel gebruikelijk was, maar later werd afgeschaft.’

In maart 1948 hielden duizenden jongeren van de Jonge Kerk (de jeugdorganisatie van de Nederlands Hervormde Kerk) een toogdag. Samenzang vormt de spil van de viering, maar ook kerkdiensten en een massale optocht door de binnenstad van Amsterdam laten zien dat Onze Lieve Heer in die jaren nog dicht bij de jeugd stond.