‘Zestienhonderd mensen die om verschillende redenen en door verschillende omstandigheden de reis aanvaarden, maar die allen één zelfde doel voor ogen hebben. Zich in Australië of Nieuw-Zeeland een nieuw bestaan te verwerven voor zichzelf en hun gezinnen. Wij wensen hen goede vaart!’, besluit een Polygoonjournaal uit 1948 een verslag over het vertrek van de ’Volendam’vanuit de Rotterdamse haven'.

De Nederlandse regering startte na de Tweede Wereldoorlog een actief emigratiebeleid en honderdduizenden Nederlanders vertrokken naar landen als Canada, Australië en Nieuw Zeeland. ‘Een deel van ons volk moet het aandurven zijn toekomst te zoeken in grotere gebieden dan eigen land’, betoogde premier Drees in zijn nieuwjaarstoespraak van 1950 (zie: Andere Tijden). De grauwe armoede van de jaren van Wederopbouw en de dreigende ‘warme’ Koude Oorlog in Europa werkten vormen een andere motivatie om te vertrekken.

Er werd vrij massaal gehoor gegeven aan de roep van de overheid om te emigreren. De Polygoonjournaals tonen hoe diverse groepen het buitenlandse avontuur tegemoet gingen. Boeren zochten hun heil in Brazilië, oorlogsbruiden in Canada en de 18 man sterke familie Verdonck uit Valkenswaard in Australië. ‘Die Verdoncken zullen het in Australië wel rooien. Vele handen maken immers licht werk’, meldt het Polygoonjournaal vol optimisme.

Een ander Polygoonjournaal beperkt zich tot een bijzondere emigrant uit Halfweg. De man vertrekt samen met zijn dochter naar zijn geëmigreerde zoon, tot zover is het een weinig opmerkelijk verhaal. ‘Het wordt pas bijzonder als u weet dat de heer Schoonebeek bijna 99 jaar is. En dat hij op zijn leeftijd nog naar Zuid-Afrika trekt, dat was voor ons een gang naar Schiphol wel waard. De krasse oude baas zal zijn verdere levensdagen, misschien wel levensjaren, doorbrengen bij één van zijn zoons in Johannesburg.’