Nooit zijn de Olympische Spelen zo laat in het jaar georganiseerd als in 1956: van 22 november tot en met 8 december. Nederland was er in ieder geval niet bij, omdat het NOC besloot om niet te gaan vanwege de Russische inval in Hongarije vlak voor de openingsceremonie. De nationale zwemkampioenschappen van 2 september 1956 als voorbereiding waren daarom nagenoeg voor niets. Dat Cockie Gastelaars, Geertje Wielema, Ada den Haan, Atie Voorbij, Tineke Lagerberg, Jopie Troost, Leny de Nijs en Joke de Korte in het water doken, was leuk voor ons om er een halve eeuw later op terug te kijken, maar niet voor die Spelen van 1956.

Daardoor misten ze behalve hun sport allemaal lekkere hapjes. Want dat wordt in Australië een halve eeuw later genoemd als een van de grote zegeningen van die Olympische Spelen: door de komst van zoveel verschillende nationaliteiten met ieder hun eigen eetgewoonten, kreeg de plaatselijke keuken een enorme schwung. De eetcultuur, zo wordt nu gezegd in Australië, is daardoor enorm veranderd.

Dat Nederland niet ging in 1956, ligt een halve eeuw later nog steeds gevoelig. Want het was ook niet niets om vlak van te voren een oekaze van het NOC te krijgen dat geen enkele Nederlander in Melbourne mocht blijven. Atlete Puck van Duyne-Brouwer bijvoorbeeld, die vorige maand is overleden, had zelfs haar kinderwens vier jaar uitgesteld om in 1956 te proberen een medaille te winnen. Al in 1952 wilde ze heel graag moeder worden, maar door haar sportieve ambities wilde ze er toch nog even niet aan. En toen het eindelijk zo ver was dat ze in Australië was, werd ze opeens zonder vooroverleg teruggeroepen.

Het lag zo gevoelig bij haar dat ze afgelopen zomer besloot om niet naar het Olympisch Stadion Amsterdam te komen waar de Nederlandse sporters van 1956 bijeenkwamen in een soort reünie van sporters, die nooit gingen.

En nu dus opnieuw niet, want op de reünie komen alleen sporters, die er in 1956 wel waren.