De Nederlandse padvinders mochten zich vaak verheugen op hooggeplaatst bezoek, bijvoorbeeld van het Indiaanse opperhoofd Big Chief White Horse Eagle, in 1932. Een jaar later werden de scouts getrakteerd op een bezoek van Lord Baden-Powell, grondlegger van de scouting. Hij prees de Nederlandse padvinders om hun goede naam als slimme en uitmuntende scouts. Tijdens de vijfde Wereld Jamboree, die in 1937 werd gehouden in het Noord-Hollandse Vogelenzang, nam Baden-Powell afscheid van de padvinderij

Ook in koninklijke kringen genoot de padvinderij serieuze belangstelling. Zo was Prins Hendrik beschermheer der Nederlandse padvinders. In 1950 mocht prins Bernhard, koninklijk commissaris der Nederlandse padvinders, een album vol tekeningen ontvangen ter ere van het veertigjarig jubileum van de vereniging. Bovendien gaf koningin Juliana een jaar later een bijzonder accent aan de jubeldag van het Nederlands padvindstersgilde. Tijdens het afnemen van een defilé nam zij de hulde in ontvangst van achthonderd meisjes, waaronder zich ook prinses Irene bevond.

Maar de padvinders kregen niet alleen bezoek, ze trokken ook zelf het land in. Onder het motto ‘een heitje voor een karweitje’ bijvoorbeeld, waarmee de padvinders hun troepkassen willen spekken. “Voor een heitje, zo heet in de dieventaal een kwartje, worden allerlei karweitjes opgeknapt. Tuinen worden op vakkundige wijze opgeknapt, kippenhokken opgeruimd en stoepen schoongemaakt,” meldt Polygoon. In 1952 was de Amsterdamse burgemeester d’Ailly een van de eerste werkgevers. Hij liet zijn schoenen poetsen op de Dam. “De padvinders leren op deze wijze zelf het geld verdienen waarmee ze in bepaalde financiële behoeften kunnen voorzien. Sommige troepen zullen het geld ten goede laten komen aan de gebrekkige padvinders.”