In De Telegraaf zegt Wennemars: "Neem de faciliteiten waar het Russische schaatsen over beschikt. Er zijn in dit land drie hypermoderne banen en er zijn vergevorderde plannen binnen afzienbare tijd een vierde stadion te bouwen, compleet met alle voorzieningen die nodig zijn voor het bedrijven van topsport. Bovendien is er op die banen twaalf maanden per jaar beschikking over een ijsvloer. Dat is in Nederland wel anders.

Ook het Russische opleidingsinstituut is volledig vernieuwd. De Russen komen van ver weg, maar ze staan er tijdens de Winterspelen van 2010 in Vancouver al. Uiteraard is tegen die tijd ook het thuisland Canada optimaal voorbereid. En dan vergeet ik gemakshalve nog maar even China, waar buiten ons gezichtsveld ook heel erg hard gewerkt wordt."

Hoe belangrijk het is om over goede schaatsbanen te beschikken, toonde Henk van der Grift aan in 1961. De schaatser uit Breukelen won dat jaar als eerste Nederlander sinds 1905 een WK Allround. Daarmee zorgde hij ervoor dat het schaatsen in dit land een stuk populairder werd, want in die jaren ervoor was dat nog niet zo.

Tot 1961 stelde schaatsend Nederland bijna niets voor. Er werden door de schaatsbond amper centrale trainingen georganiseerd en daarom besloot Van der Grift naar Noorwegen te verhuizen om zo eerder op het ijs te kunnen staan. Het was dus zijn eigen initiatief om beter te worden, goed genoeg voor de internationale top. Alleen iemand met deze betrokkenheid kon doorbreken. Door zijn doorzettingsvermogen gaf hij wel een beslissende wending aan het Nederlandse schaatsen.

Na de titel van Van der Grift sprak opeens heel Nederland over schaatsen. Om tegemoet te komen aan die populariteit besloot de Nederlandse Sport Federatie kunstijsbanen te gaan bouwen. Hiervoor moest een kwart miljoen gulden worden uitgetrokken. Vlak daarvoor had de NSF hierover nog een negatief besluit genomen.

Niet veel later sprak een medewerker van de Nederlandse Sport Federatie met Van der Grift: "Jouw kampioenschap heeft ons 250.000 gulden gekost. Daardoor hebben we in alle haast besloten om in Amsterdam de Jaap Eden Baan aan te leggen." Van der Grift moet nog altijd erg hard lachen als hij hieraan terugdenkt.

Op 22 december 1961 kreeg Nederland de Jaap Edenbaan - de eerste kunstijsbaan van het land. Schaatsers als Ard Schenk en Kees Verkerk kregen eindelijk in eigen land de beschikking over goede faciliteiten, wat enkele jaren later zorgde voor Nederlands internationals schaatsdoorbraak. De gouden eeuw van het Nederlandse schaatsen was begonnen, vooral dankzij de prestatie van Van der Grift.