Het blijft één van de meest gevoelige onderwerpen uit de Nederlandse historische canon: de lucratieve handel in slaven waarmee de West Indische Compagnie vanaf de 17e eeuw heel veel geld verdiende. De zwarte bladzijde uit het verleden krijgt sinds kort de aandacht die het verdient. In 2002 werd in het Amsterdamse Oosterpark het Slavernijmonument onthuld. Omdat alleen officiële genodigden bij die onthulling aanwezig mochten zijn, liep de onthulling uit op rellen. Voornaamste inzet van het debat dat sindsdien gevoerd wordt: wie zijn de afstammelingen van de voormalige slaven en kunnen zij nog recht doen gelden op één of andere vorm van genoegdoening? En hoe zorgen we dat dit verleden erkend en gekend wordt? Het Wereldmuseum in Rotterdam opent zondag 1 juli de tentoonstelling 'Living Memories'/'Blijvende herinneringen'. De expositie, samengesteld door fotograaf Hans van Rhoon en journalist Jeroen Junte geeft de sporen van de slavernij weer in de levens van de vele nabestaanden. Op deze pagina's treft u een selectie aan uit de foto's die Hans van Rhoon in Ghana maakte.

Het Wereldmuseum meldt:

De trans-Atlantische slavenhandel is een van de grootste misdaden tegen de menselijkheid. Het is zoals Afro-Amerikanen treffend zeggen: de Black Holocaust. Meer dan elf miljoen Afrikanen werden weggerukt van huis en familie. Ook Nederland maakte zich schuldig aan deze gruwelijke handel in menselijke waar. Meer dan een half miljoen slaven verscheepten onze voorvaderen naar de Nieuwe Wereld, zoals de koloniën in Brazilië, Suriname en de Antillen heetten.

Maar in Nederland zijn amper tastbare sporen van dit slavernijverleden. Een zoektocht naar deze 'blijvende herinneringen' aan ons slavernijverleden leidt naar Ghana. Meer dan twee eeuwen was de Goudkust, wat toen nog de naam was van dit West-Afrikaanse land, het centrum van de Nederlandse slavenhandel - van de verovering van fort Elmina op de Portugezen in 1637 tot de afschaffing van de slavenhandel in 1814. Dit jaar is het precies twee honderd jaar geleden dat slavenhandel door de Britten, als eerste van de grote landen, werd afgeschaft. Daarom is 2007 een cruciaal jaar in de slavernijhistorie. De zwarte bladzijde van de slavenhandel werd langzaam omgeslagen.
Zelfs vandaag de dag, ruim drie eeuwen later, kost het weinig moeite om deze sporen van ons slavernijverleden in Ghana te traceren. Een reis langs de voormalige oude slavenroute is genoeg. Die barre tocht voerde van de dorre steppes van de Sahel in het uiterste noorden door dichte jungle en over de machtige rivier Volta naar de tientallen forten aan de kust.

Maar ons slavernijverleden heeft niet alleen tastbare sporen achtergelaten. De slavenhandel leeft voort in de hoofden van de Afrikanen. Dat bleek uit de gesprekken met tientallen Ghanezen uit alle lagen van de bevolking tijdens de reis langs de slavenroute - wetenschappers, ministers en museumdirecteuren maar ook met boksers, imams en schoolmeisjes.

Wat al die gesprekken gemeen hadden, is dat het slavernijverleden in Ghana geen taboe is. De herinneringen zijn er niet bedekt door schaamte en schuldgevoel. Net als de tastbare herinneringen langs de slavenroute zijn ze blijvend. Maar het zijn ook onze herinneringen. Daarom is van de reis door het Nederlandse slavernijverleden in Ghana deze expositie gemaakt. Opdat ook wij deze 'blijvende herinneringen' nooit zullen vergeten.