Grandeur en verleiding kenmerkten de sfeer van de majestueuze, luxe Amsterdamse mode- en warenhuizen. Er ontstonden grote en imponerende winkels met verlichte etalages. Modepaleizen als Hirsch & Cie, Maison de Bonneterie, Metz & Co en Gerzon worden belicht, evenals de herenmodezaak Domhoff en het winkelparadijs de Bijenkorf. Ook aan het interieur, de architectuur en de context van deze modehuizen binnen de stadsontwikkeling van Amsterdam wordt aandacht besteed.

Het dragen van modieuze kleding is tot halverwege de twintigste eeuw een privilege van de elite. In het laatste kwart van de negentiende eeuw laat de Europese elite haar jurken in Parijs maken. Daar worden kleren ontworpen die vervolgens overal in Europa, dus ook in Amsterdam worden nagemaakt. De ateliers waarin dit gebeurt, zijn vanaf de straat niet te zien.

Vanaf eind negentiende eeuw ontstaan, door de economische groei, de eerste grote modehuizen in Amsterdam. Deze verkopen behalve maatwerk ook luxe confectie. De introductie van elektriciteit maakt grote verlichte etalages en het gebruik van roltrappen in de winkels mogelijk.

In 1892 openen de gebroeders Gerzon de dameszaak Gerzon in de Kalverstraat, de eerste elektrisch verlichte straat van Nederland. Er verrijzen imponerende gebouwen als het warenhuis de Bijenkorf op de Dam (1914), Maison de Bonneterie in de Kalverstraat (1907) en het ‘witte paleis’ Hirsch & Cie aan het Leidseplein (1912), waar ook het koningshuis clientèle is.

Halverwege de jaren vijftig komt er een ommekeer in de cultuur. Jongeren willen zelf gaan bepalen wat ze dragen. Confectie met betere pasvormen die niet persé duur hoeft te zijn, wint terrein. Het merendeel van de exclusieve open en gesloten modehuizen is niet meer rendabel en houdt geen stand.

In de krijgen bezoekers de kans om langs de verschillende modehuizen, etalages en interieurs te flaneren.