De Duitse politiepsycholoog Georg Sieber had al in februari 1972 voorspeld dat een gijzeling mogelijk was. Op verzoek van de olympische organisatie had hij 26 rampscenario’s bedacht. Het kon niet extreem genoeg zijn, zodat de ordehandhavers zich optimaal konden voorbereiden op eventuele problemen tijdens de Spelen. In één van die 26 rampen werd het volgende voorspeld:

'Om vijf uur in de morgen klimt een commandogroep over de muur van het Olympisch dorp. De indringers bezetten de woning waar de Israëlische ploeg is gehuisvest. Er wordt geschoten en er wordt rook gezien.' Tot op de minuut nauwkeurig zou dit 35 jaar geleden gebeuren…

Andere Tijden meldde verder: De gebeurtenissen op 5 september '72 maakten het falen van de Duitse politie pijnlijk duidelijk. Zwi Zamir, het toenmalige hoofd van de Israëlische geheime dienst, de Mossad, die de avond van de 5e september ijlings vanuit Israël naar München vertrok, heeft geen goed woord over voor het Duitse politie optreden: “De zogenaamde scherpschutters hadden de verkeerde wapens, ze hadden nauwelijks een plan van aanpak. Het was een armzalige vertoning en een abominabel optreden.”

Ook Israël zelf bleek niet brandschoon. Twee jaar geleden verscheen het boek ‘Vergelding’ van Aaron Klein. Hierin werd melding gemaakt van het zogenaamde Kopel-rapport. In dit ultra-geheime document van de Israëlische staat is verslag gedaan van de gebrekkige voorzorgsmaatregelen in 1972. Van dit rapport van vijftien pagina’s dik bestaan slechts drie exemplaren.

Klein kreeg voor zijn boek toestemming tot inzage - als eerste buitenstaander ooit. Hieruit blijkt dat Israël zelf ook heel veel aanwijzingen heeft onderschat.

Op 11 juli 1972, anderhalve maand vóór aanvang van de Spelen, schreef coach Shmuel Lalkin bijvoorbeeld een brief aan het Israëlische Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Sport. Drie weken eerder was hij in het Olympisch Dorp geweest voor inspectie. Hij was geschrokken van de slechte bewaking van de appartementen en vroeg daarom ter plekke om een gesprek met de Duitse verantwoordelijke. Dat gebeurde, maar Lalkin werd daar het zwijgen opgelegd: “Meneer, u bemoeit zich met zaken die u niets aangaan.” Volgens de Duitsers werd goed met Israël samengewerkt.

In de brief aan het Ministerie schreef Lalkin over dit mislukte gesprek. Daarom vroeg hij om betere beveiligingsmaatregelen. Het antwoord was kort: “Als manager van de Israëlische olympische ploeg zou u zich beter kunnen bezighouden met sport. Laat de beveiliging over aan het beveiligingspersoneel.” Naderhand bleek er van geen enkele samenwerking sprake te zijn, zoals Lalkin in Duitsland had gehoord.

Tijdens de Olympische Spelen voelden de Israëlische sporters zich met de dag onveiliger, aldus het Kopel-rapport: 'Leden van de delegatie, andere functionarissen en familieleden spraken vaak onder elkaar over het opvallende gebrek aan beveiliging in het (Olympisch) dorp, met name wat hun onderkomen betrof. De ongerustheid nam toe naarmate de alertheid van de bewakers afnam.'

Klein schrijft: 'Lalkins voorgevoel - dat zijn ploeg in gevaar was - was sterker dan ooit. Hij vroeg om een wapen. De beveiligingsdienst wees dit af.’ Het enige wat de Israëlische beveiliging wilde doen was het controleren van de veiligheidsmaatregelen rond de Israëlische cameraploegen.

Kijk terug naar deze dramatische gebeurtenissen in de aflevering van Andere Tijden van 2001.