Op de amateurfilm is te zien hoe de meisjes lachen en met elkaar stoeien. Ze schaatsen op het ijs van de ondergelopen uiterwaarden of dartelen vrolijk tussen de bloesem van de kersenboomgaard. Het zijn vrolijke en onschuldige beelden, die met terugwerkende kracht wrang aanvoelen. We weten namelijk dat dit gezin in de zomer van 1943 werd vergast in Sobibor.

Een documentaire van Andere Tijden reconstrueert het leven van dit gezin Frank uit de provincie. Het is geproduceerd in samenwerking met Interakt, Als joods gezin in een protestants dorp vormde het een buitenbeentje. Tegelijk stond het middenin het dorpsleven. Vader Sam exploiteerde een textielwinkel in Ochten, was voorzitter van de Oranjevereniging en secretaris van de Harmonie. De meisjes speelden met vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt.

Tijdens de oorlog sloot langzaam het net, maar zelfs toen zag vrijwel niemand het onherroepelijke einde aankomen. Dorpelingen zwaaiden de bus uit waarmee het gezin Frank werd opgehaald, alsof ze op vakantie gingen.

Het werd allemaal door Sam Frank uitgebreid met de camera vastgelegd. Huidige bewoners van Ochten praten aan de hand van die beelden over een wereld die niet meer bestaat. Het dorp kwam tegen het eind van de oorlog in de frontlinie te liggen, werd vrijwel geheel verwoest en is inmiddels onherkenbaar herbouwd. En de familie Frank is definitief verdwenen. Wat rest zijn nog slechts de herinneringen in de hoofden van dorpsgenoten. En amateurbeelden van de onbekende tak van de familie Frank.