Precies 50 jaar geleden werd de Wereldtentoonstelling in Brussel geopend. Het was het eerste grote feest na de Tweede Wereldoorlog. Meer dan veertig miljoen bezoekers kwamen op het evenement af. ‘Het doel van deze Tentoonstelling,’ sprak de Belgische koning Boudewijn in zijn openingstoespraak op 17 april 1958, ‘is de sfeer van samenwerking en vrede te doen ontstaan. De grootste machten van Oost en West, alle volkeren, alle rassen, zijn hier prachtig vertegenwoordigd.’

Maar het was toch vooral een feest ter ere van de technische vooruitgang. Rond het centrale paviljoen - het Atomium – presenteerden landen en bedrijven de modernste staaltjes van eigen kunnen. Van een replica van de Russische Spoetnik tot driekleurig ijs, van een Tsjechische waterkrachtcentrale tot Amerikaanse Coca Cola.

Ook Nederland liet zich niet onbetuigd. Vooral het Philipspaviljoen blonk uit door vooruitstrevendheid. Het gebouw zelf was een wonder van architectuur en binnen werd door middel van 350 luidsprekers elektronische muziek ten gehore gebracht. Een compositie die volgens het tijdschrift van Philips klonk als ‘wauwwauw’, ‘poewip’, ‘tikketok’, ‘ voep’, en ‘tjutja’. Daarbij werden dan ook nog eens ritmisch beelden vertoond. Voor veel bezoekers een revolutionaire ervaring.

Maar in een hoek van de wereldtentoonstelling speelden zich ook heel andere taferelen af. Honderden Congolezen werden speciaal voor de Expo overgevlogen uit Afrika – een vliegreis van twee of drie dagen. Sommigen van hen werden als ‘authentieke’ Congolezen tentoongesteld in een nagebouwd traditioneel Congolees dorp. Het publiek, dat zelden tot nooit zwarten had gezien, stond vanachter houten hekken rijen dik naar hen te kijken.

Donderdag 17 april, 20.25 uur, Nederland 2