Zimbabwe heette eerst Zuid-Rhodesië, een Britse kolonie. Cecil Rhodes, die de 'British South Africa Company´ vanaf 1888 leidde, begon met de ontginning van erts in het huidige Zambia en Zimbabwe. Hij noemde dit gebied Rhodesië, naar zichzelf. Zuid-Rhodesië kreeg in 1923 zelfbestuur en werd een Britse kolonie.

Later vormde Zuid-Rhodesië samen met Noord-Rhodesië (het huidige Zambia) en Nyassaland (het huidige Malawi) de 'Federatie van Rhodesië en Nyassaland'. Zambia en Malawi werden in 1963 al onafhankelijk, Zimbabwe/Rhodesië bleef een Britse kolonie. Pas op 18 april 1980 werd Zimbabwe, als laatste Britse kolonie, onafhankelijk. Robert Mugabe werd premier en later ook president.

Zijn bewind begon gematigd maar werd steeds dictatorialer, hij wilde een éénpartijstelsel invoeren. Tot 2000 werden de blanke boeren met rust gelaten. In 2000 behaalde de oppositiepartij Movement for Democratic Change (MDC) een goed resultaat bij de verkiezingen. Waarschijnlijk had de partij gewonnen, als er niet was gefraudeerd.

Hierna besloot Mugabe het anders aan te pakken: om de sympathie van de bevolking te winnen begon hij met het landhervormingsprogramma. De blanke boeren werden van hun land verdreven. Hierdoor kwam het land in een economiche crisis terecht en sindsdien is het inflatiepercentage het hoogste ter wereld en is een derde van de bevolking afhankelijk van humanitaire hulp.

In 2005 voerde Mugabe Operatie Murambatsvina in. De sloppenwijken worden op grote schaal met bulldozers opgeruimd, waardoor honderdduizenden mensen dakloos werden. Sinds het eind van de jaren negentig zijn al zo'n drie miljoen mensen het land uit gevlucht, vooral naar Zuid-Afrika.

De 2-delige documentaire Blanke Angst laat zien hoe vier blanke boerenfamilies worden verdreven uit Zimbabwe. In de aflevering van Van Dis in Afrika laat Adriaan van Dis zien wat de situatie is van de Zimbabwaanse vluchtelingen die naar Zuid Afrika zijn gevlucht.