“Om half vijf ben ik opgestaan. Ik heb mijn oudste zoon gewekt, ik heb de tafel gedekt, de boterhammen klaargemaakt, de avond daarvoor had ik mijn verzorging al gedaan en ik had die schipperskapelaan nog op bezoek gehad.

Ik heb toen Brinta gegeten, dat was toen heel gebruikelijk. Dus melk of havermout. Dat was altijd mijn voeding. Dan werd goed gebunkerd, daar nam ik twee borden van. Ik wist, want het zou mijn vijfde tocht worden, ik wist dat je op het eerste stuk vast voedsel wil nemen, maar na Bolsward is het alleen maar vloeibaar. Dan kun je alleen nog maar drinken, drinken, drinken.

Mijn ervaring was ook dat je minstens drie keer een inzinking kunt krijgen. Dat houdt in dat ineens al je energie uit je body vandaan is en je kan niets meer. Je hebt het idee dat je wilt ophouden. Dat doe je niet, want als je maar even wat gaat drinken of heel langzaam relaxt of even aan wat anders denkt, de omgeving in je opneemt, dan is na tien minuten, een kwartiertje je inzinking weg. Dan komt die hele energiebaan weer terug en na een kwartier ben je alles vergeten. Als je dat weet, en je weet ook waar die momenten ongeveer zijn, kan je daar rekening mee houden.

Ook met de kleding was ik voorbereid. Je had in de gaten dat je geen kleding moest hebben, die stijf was. Je moest vooral gebreide kleding hebben. Ik kende Reinier Paping al voor die tijd, omdat ik hem als adres had voor mijn schaatsvrienden. Reinier woonde in Dedemsvaart en daar zat ook een kledingfabriek waar ik contacten mee had. Hij had zijn speciale schaatspakken laten maken bij die fabriek. Die fabriek had mij dat verteld en ik kon bij Reinier Papaing die schaatspakken bestellen. Ik had precies zo’n zelfde pak als Reinier. Het was compleet tricot en over dat pak van hem had ik nog een gebreide trui. Dat was mijn hele uitrusting. Dat was meer als voldoende.

Verder droeg ik Noren. Mijn eerste Elfstedentocht heb ik op Friese schaatsen gereden, maar toen had ik al Noren. Op de ijsbaan heb je namelijk Noren nodig, want dan kan je beter bochten draaien. Door die kunstijsbaan ben ik eigenlijk overgegaan op Noren. Het waren Viking Noren, maar laag, toermodel. Dus vlak bij de grond stand. Ik had niet dat hoge buisje.”

En hiermee kon Schweigmann op 18 januari 1963 het ijs op.