De meest kleurrijke politieke figuur uit het interbellum was ongetwijfeld Cornelis de Gelder. In 1936 werd er zelfs een film over hem gemaakt.

De Veelbelovers, een groep anarchistische bootwerkers, hadden in 1918 een plan ontvouwd om voor de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen een schertskandidaat naar voren te schuiven, als protest tegen de invoering van het algemeen kiesrecht. De groep wilde demonstreren dat zelfs een zwerver verkozen kon worden. Had-je-me-maar verscheen op de kieslijst als lijsttrekker van de Vrije Socialistische Groep. Dit plan vond navolging, onder andere in Rotterdam, en de beweging raakte landelijk bekend als de Rapaille Partij.

Had-je-me-maar en de tweede man op de lijst, Bertus Zuurbier, werden verkozen tot de gemeenteraad. Had-je-me-maar werd echter kort voor de verkiezingen gearresteerd vanwege openbare dronkenschap en werd veroordeeld tot een kuur in een ontwenningskliniek. In de kliniek ondertekende hij een verklaring waarin hij afstand deed van zijn zetel. Omdat de lijst maar uit twee namen bestond, werd zijn plaats nooit opgevuld.

De ontwenningskuur deed Had-je-me-maar goed. Na terugkeer was hij niet meer dronken en zag hij er verzorgder uit. Hij verdiende wat geld met verschillende handeltjes en verbleef in een door de gemeente gesponsord logement, maar was nog steeds erg arm.

In 1931 werd Had-je-me-maar aangereden door een auto toen hij wilde oversteken bij het Leidse Bosje. Enkele dagen later overleed hij op 75-jarige leeftijd in het Binnengasthuis in Amsterdam. In 1936 maakte Polygoon een documentaire over Cornelis de Gelder, grotendeels samengesteld uit materiaal dat door Polygoon zelf eerder voor reportages was gemaakt.