De propagandafilms, zoals “Hou Zee!”, tonen de centrale boodschap van de beweging: Het door crisis, kapitalisme en democratie verzwakte Nederland kan alleen maar bloeien onder een krachtige leider. Anton Mussert dus. In de films wordt veel gemarcheerd, om te laten zien hoe gedisciplineerd de NSB was. Ook strijdliederen zijn belangrijk.

De meerderheid van de Nederlandse bevolking raakt er eerder door geïrriteerd dan geïmponeerd en ziet Mussert als een slappe imitatie van Hitler. Bovendien krijgt de NSB tegenwerking van de regering. Er komt een uniformverbod voor de WA en ambtenaren mogen geen lid van de NSB zijn. Ook kerken, vakbonden en andere maatschappelijke organisaties spreken zich openlijk uit tegen de NSB. Zeker als er uit Nazi-Duitsland zorgwekkende berichten over concentratiekampen en anti-joodse maatregelen komen. Alhoewel de partij bij de Statenverkiezingen van 1935 een hoogtepunt bereikt met 8% van de stemmen, gaat het daarna snel bergafwaarts. Twee jaar later is de aanhang gehalveerd. Tegelijkertijd radicaliseert de beweging; NSB leden raken betrokken bij ordeverstoringen en vechtpartijen. De sympathie voor de beweging daalt verder als Mussert eind jaren dertig de annexatiepolitiek van Hitler en Mussolini openlijk steunt en zich uitspreekt vóór de nationaal-socialistische rassenleer.