Verpletterend was bijvoorbeeld het 8 - 2 verlies van Nederland tegen de professionele Britse voetballers in Huddersfield in 1946. ‘Tegen het technisch volmaakte spel van de Engelse beroepsvoetballers blijken onze amateurs echter niet opgewassen. In een ongelofelijk korte tijd verandert het spelbeeld totaal. Als een lawine volgt het ene doelpunt op het andere.’

In 1950 zag Polygoon een wedstrijd tegen de Zwitsers. ‘Na het gebruikelijke ceremonieel brengt onze debuterende midvoor Van Melis de bal aan het rollen. De 16de wedstrijd tussen de beide nationale elftallen begint met een kwartiertje van wederzijds verkennen en aftasten. De ploegen opereren elk volgens verschillende principes, Nederland speelt het beproefde stopper-spil systeem, onze tegenstanders houden het op het grendel-systeem, waarmee ze in vele wedstrijden reeds succes boekten.’ Het werd een sensationele 7 – 5 voor Zwitserland.

Voor een verrassende overwinning op de Fransen zorgde Nederland in 1949. De verwachtingen waren niet bepaald hooggespannen. Het werd 0 -1 en daarna 1 -1. ‘De kansen zijn weer gelijk. Toch blijven er nog pessimisten die alles eerst moeten zien voordat ze het geloven. Nou, die krijgen wat te zien. De ene Nederlandse aanval na de andere’, meldt het Polygoon met een hoop elan.

En er volgde nog meer doelpunten van Oranje. ‘Zo is een 1-0 achterstand in 10 minuten niet alleen ingehaald, maar zelfs omgezet in een voorsprong. De Fransen weten niet hoe ze het hebben. Die dachten een schuchter Oranjeteam te vinden. In plaats daarvan staan ze tegenover elf strijdlustige jongemannen, wier spel voor het beroepsvoetbal niet onderdoet, en die het hen verdraaid lastig maken.’ Nederland won verrassend met 4 – 1.

Ook in 1953 werd dit kunststukje herhaald in een legendarische benefietwedstrijd ter gelegenheid van de Watersnoodramp. Een elftal van Nederlandse professionals versloeg de Fransen in Parijs met 2 - 1.