In het midden van jaren tachtig ondernam Amsterdam een poging om de Olympische Spelen van 1992 te organiseren. Activiste Saar Boerlage verzamelde hierop tegenstanders om zich heen, die zich verzamelden in het ‘No-Olympics Comité’. Zij trokken internationaal de aandacht met hun protest, onder meer door het opsturen van zakjes wiet naar alle leden van het IOC.

Op het IOC-congres in Lausanne van 17 oktober 1986 zou de beslissing vallen. In de aanloop naar deze bijeenkomst besloot Van Thijn de actiegroep te laten infiltreren om te voorkomen dat deze voor problemen zou zorgen. Tevergeefs, want de activisten waren bijzonder aanwezig en werden er naderhand zelfs van beschuldigd verantwoordelijk te zijn voor de afgang van Amsterdam. Barcelona werd namelijk aangewezen, waar Amsterdam kansloos als laatste eindigde met slechts vijf stemmen Volgens Van Thijn hadden de acties van de tegenstanders roet in het eten gegooid.

Het invloedrijke Canadese IOC-lid Dick Pound, die midden jaren tachtig in de top van het IOC zat, ontkracht dit in Andere Tijden: “Het ging tussen Barcelona en Parijs. Nederland maakte geen enkele kans.”

Ook Henk Vonhoff heeft dat inmiddels begrepen. Tijdens de mislukte campagne was hij voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité en maakte alles van dichtbij mee. In Andere Tijden zegt hij dat Nederland zich heeft laten misbruiken door IOC-voorzitter Juan Samaranch: “Wij waren de aankleding voor de show die er voor moest zorgen dat Barcelona zou winnen.”

Andere Tijden, donderdag 13 november, 21.25 uur, Nederland 2.