De Nederlandse damesestafetteploeg presteerde uitstekend op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico. In de series hadden de vier atletes zelfs een wereldrecord gelopen, dat overigens in de finale werd verbroken door de Amerikanen. Nederland werd toen vierde.

Deze prestatie was het gevolg van langdurige training op de wissel, wat gebeurde onder verantwoordelijkheid van coach Wil Westphal. Truus Hennipman zei hierover: “We hadden het jaar voor de Spelen verschrikkelijk hard getraind. Elke vrijdagavond kwamen we in de oude RAI in Amsterdam bij elkaar en dan trainden we op zaterdag en zondag in de duinen en op het strand bij het CIOS in Overveen. We hebben duizenden keren de wissels geoefend, die zaten er dan ook geheid in. Het is de verdienste van Westphal geweest dat hij ons zo wist te stimuleren. Daarbij konden wij goed met elkaar overweg, al waren we geen dikke vriendinnen. Maar we wilden allemaal graag naar Mexico en individueel zouden we het niet hebben gehaald.”

Alleen zou Westphal niet als coach meegaan na een groot conflict met de Atletiekunie. Vanaf de tribune zag hij hoe de finale op een teleurstelling uitliep door een zwakke wissel tussen Hennipman en Sterk. “Gisteren na die wereldtijd,” zei hij tegen een verslaggever, “heb ik ze twee uur op de tribune zien zitten Dat is toch veel te lang. Dan ontlaadt toch de spanning die ze nodig hebben veel te veel.”

Veertig jaar later is dit Nederlandse record nog steeds niet gebroken, omdat er sindsdien geen vrouwenploeg meer is geweest, die zoveel tijd wil stoppen in een teamprestatie. Vanwege dit historische karakter werden de dames van 1968 afgelopen zomer gehuldigd in het Olympisch Stadion tijdens de Nederlandse kampioenschappen atletiek.

Sterk werd na haar sportieve loopbaan lid van de Partij van de Arbeid en heeft voor deze partij nog vier jaar in de Tweede Kamer gezeten. Daarmee is zijn de enige parlementariër in de Nederlandse geschiedenis, die een wereldrecord op haar naam heeft geschreven.