De Gaulle was tijdens de verkiezingen in 1969 al bijna 80 jaar oud. Hoewel hij in het naoorlogse Frankrijk met zijn autoritaire politiek op massale steun kon rekenen, had de tijd hem toch ingehaald. Een nieuwe generatie was opgestaan, en zette in het Parijs van 1969 met grof geweld haar stem kracht bij. 

Ze wilden af van het ouderwetse onderwijssysteem met de autoritaire professoren. In korte tijd sloeg het protest van de studenten over op arbeiders en binnen enkele dagen lag heel Frankrijk plat. De politie trad keihard op en sloeg de studenten letterlijk door de straten van Parijs.

Charles de Gaulle had met zijn autoritaire politiek niet direct de oplossing voor de rellen. Maar op 30 mei hield hij een fameuze radiotoespraak. Zijn zinnen waren kort, en leken wel besluiten. Hij sprak het volk toe en weigerde zich terug te trekken. Hij ontbond het parlement en kondigde nieuwe verkiezingen aan. Hij waarschuwde voor het gevaar van een communistische dictatuur en riep de burgers op om de republiek te verdedigen. Hij beëindigde zijn toespraak met een door tranen verstikt “Vive la France”.

De volgende dag kwamen 100.000 Fransen naar de Champs-Elysées om De Gaulle hun trouw te bewijzen. Het tij was gekeerd. De eerste week van juni gingen de meeste stakers weer aan het werk. Ze kregen meer loon en een kortere werkweek. De studenten hervatten de colleges na de zomer. De Gaulle won de verkiezingen in juni en had daarmee zijn laatste grote veldslag gewonnen.

Een jaar later echter, had De Gaulle niet de steun meer die hem er in 1969 doorheen hielp. Tijdens een referendum voor een grondwetswijziging waarin hij het volk de keus liet 'je bent voor, of ik ben weg' verloor hij. Hij hield zijn woord en trad meteen af, drie jaar voor het einde van zijn laatste termijn. Ruim een jaar later, in november 1970, overleed De Gaulle.