Main Content

Derde titelstrijd in Nederland 50 jaar geleden: WK wielrennen op circuit Zandvoort

  • 12 augustus 2009
<p>Wereldkampioenschappen wielrennen profs op de weg te Zandvoort (16 augustus 1959: foto Beeldbank NA)</p>
Zoom

Wereldkampioenschappen wielrennen profs op de weg te Zandvoort (16 augustus 1959: foto Beeldbank NA)

Na twee keer Valkenburg (1938 en 1948), waar de Limburgse heuvels voor een zwaar parcours zorgden, werd het derde wereldkampioenschap wielrennen dat in Nederland werd georganiseerd aan Zandvoort toegewezen. Zandvoort? Inderdaad. De renners koersten op en rondom het auto circuit. Op het vlakke parcours kon een massasprint niet uitblijven. De Franse sprinter André Darrigade pakte eenvoudig de titel.

Derde titelstrijd in Nederland

Het was niet de eerste keer dat een racecircuit gebruikt werd voor een WK-wielrennen. Het eerste WK in de geschiedenis, in 1927, werd zelfs op de Duitse Nürburgring verreden. Ook de circuits in het Belgische Zolder en het Italiaanse Imola waren ooit decor van een WK-wielrennen.

Na twee keer Valkenburg (1938 en 1948) wist Zandvoort in 1959 de succesvol te lobbyen. De badplaats kon wel wat publiciteit gebruiken, en door de aanwezigheid van het racecircuit hoefden er geen tribunes gebouwd te worden. Dat het circuit niet erg "selectief" zou zijn, werd op de koop toe genomen.

De GPD schreef het volgende verslag (o.a. Leeuwarder Courant):

Wereldkampioenschap op de weg voor de profs

Geldermans vierde Niesten achtste

De Marseillaise schalde over het circuit van Zandvoort. Het blauw-witrood ging langzaam en statig aan de hoogste mast in top. André Darrigade stond op het erepodium en werd gehuldigd als wereldkampioen op de weg. En er was vreugde in zijn land. Vreugde niet alleen om zijn zege maar ook omdat het juist de geliefde André was die daarvoor had zorggedragen.

Het was bovendien een grootse triomf voorbereid met een vlucht in de zeventigste kilometer en 220 km later met een fantastische eindsprint bezegeld. Een eindsprint die zeven andere vluchters kansloos maakte. Reeds bij het uitgaan van de Tarzanbocht kon Coen Niesten het geweld dat toen ontketend werd niet meer beantwoorden en verloren Fischerkeller de Westduitser en Ab Geldermans, een van de meest actieve renners uit deze magnifieke koers, elke illusie op de regenboogtrui en moesten Ronchini en Simpson de drie man laten gaan die goud zilver en brons zouden gaan verdelen. Noël Foré de Belg haakte af toen André Darrigade langs de pits kwam aandaveren. Twintig meter voor de eindstreep hief deze de linkerarm juichend de hoogte in. De Italiaan Michel Gismondi had ook geen verweer gehad tegen zijn enorme demarrage. En schuilgaande in het peloton dat enkele seconden later over de eindstreep schoof kon men de grote verliezers van dit wereldkampioenschap op de weg ontwaren.