'Het eerste effect is plotselinge, oncontrolleerbare lachbuien; dan komen gevaarlijke hallucinaties - de ruimte dijdt uit, tijd vertraagt en komt bijna stil te staan...daarna komen obsessieve gedachten, die monsterlijke vormen aannemen; gevolgd door emotionele  storingen, het totale onvermogen om na te denken; dan het verlies van alle macht om fysieke gevoelens te weerstaan...Uiteindelijk leidt marihuana tot uitingen van extreem geweld, vaak eindigend in ongeneeslijke krankzinnigheid.'

De intro liegt er niet om. Wiet is gevaarlijk, zoniet dodelijk. Zelfs dodelijker dan heroïne, zo leren we in 'Reefer Madness'. Maker Dwain Esper omzeilde met deze propagandafilm de strenge Production Code uit 1934. Sterker, Esper probeerde zo een slaatje te slaan uit het verfilmen van dit taboe. De Production Code verbood immers het afbeelden van immorele handelingen zoals drugsgebruik:

'The illegal drug traffic must not be portrayed in such a way as to stimulate curiosity concerning the use of, or traffic in, such drugs; nor shall scenes be approved which show the use of illegal drugs, or their effects, in detail.'

Jarenlang toerde de film rond in het land. 'Reefer Madness' kreeg vaak een nieuwe titel ('Tell your children', 'Dope addict', 'Doped youth' en 'The burning question') om te voldoen aan de eisen van niet zelden drugsvervloekende staten en steden. Hoewel de film bedoeld was als propaganda tegen wietgebruik, veroorzaakt de film veel controverse. Alleen al door het taboe-onderwerp aan te snijden.

In de jaren zeventig werd de film opnieuw ontdekt door de Amerikaanse National Organization for the Reform of Marijuana Laws (NORML) en opnieuw vertoond om het stigmatiserende Amerikaanse drugsbeleid te demonstreren. 'Reefer Madness' groeide uit tot cultfilm, en opende in 2001 zelfs als musical op Broadway. In 2005 volgde de televisieverfilming van dit stuk.

Dwain Esper zou over de financiering van de film later een verklaring afleggen tegen de rechtbank in Arizona: niet de kerk, maar de Amerikaanse overheid was met het geld gekomen. Hij loog: het was wel degelijk een exploitatiefilm, betaald door de kerk. In zjin propagandafilm wees Esper puur uit eigen gewin op de gevaren van wiet.

'Because the dread Marihuana may be reaching forth next for your son or daughter...or yours....or YOURS!'