Tijdens de eigen Olympische Spelen in Amsterdam verliep de slotdag ongekend goed voor de Nederlandse deelnemers. Binnen 24 uur werden namelijk vier gouden, één zilveren en twee bronzen medailles gewonnen, dus zeven Olympische medailles in totaal! Voor de eerste keer werd een Nederlandse vrouw Olympisch kampioen.

Zwemmen

Op de 100 meter rugslag won Marie ‘Zus’ Braun de finale 100 meter rugslag. Twee dagen eerder had ze al een wereldrecord gezwommen in de series en was daarmee de grote favoriet. Na het startschot barstte het Nederlandse publiek los, waaronder Ma Braun, de fanatieke moeder en coach van de zwemster. En dat is nog zachtjes uitgedrukt, want in een verslag stond: ‘Ze zweept haar dochter op, ze loeit, knielt, staat weer op, stampvoet, wordt geel, groen, paars.’

Braun tikte als eerste aan bij het keerpunt, waardoor het enthousiasme alleen maar toenam. In de laatste meters kwam de Britse King nog heel dichtbij, en bij het aantikken werd het even muisstil in het zwembad. Toen bleek dat Braun toch één vijfde seconde sneller was, brak het feest in alle hevigheid los.

Boksen

Ook feest in de bokshal, waar bokser Bep van Klaveren goud won in het vedergewicht. Hij won van de Argentijn Viktor Peralta, en is daarmee de enige Nederlandse bokser met olympisch goud.

In het buitenland werd er echter schande gesproken van de zege van Van Klaveren. Na afloop van de wedstrijd moest de politie zelfs ingrijpen omdat woedende Argentijnen de Nederlandse ploeg aanvielen. Volgens Van Klaveren zouden na afloop meer klappen zijn uitgedeeld dan in de wedstrijd zelf.

Goud en zilver bij military

De derde gouden olympische medaille was voor ruiter Charles Pahud de Mortanges bij de military. In zijn hele loopbaan won hij er vier, net als Fanny-Blankers Koen, Leontien Zijlaard-Van Moorsel en Inge de Bruijn.

Pahud won met Marcroix, één van de meest succesvolle paarden uit de olympische geschiedenis. In 1928 waren ze ongenaakbaar. In de dressuurproef was alleen landgenoot Gerard de Kruijff beter, en bij de enduranceproef nam Pahud de leiding over. Een foutloos springparcours voltooide de zegerit. Achter hem werd De Kruijff tweede, terwijl verdedigend kampioen Van der Voort van Zijp ondanks een matige endurancerit vierde werd.

Nederland had dus net niet het hele erepodium in handen die dag. Vandaar dat meteen de vierde gouden plak werd gewonnen: als team bij de military. De derde medaille was dus voor De Kruijff, die zilver won in deze discipline.

Twee keer brons

En daarmee blijven twee bronzen medailles over, die op 11 augustus 1928 werden gewonnen. De eerste was voor bokser Karel Miljon in het half-zwaargewicht, die won van de Zuid-Afrikaan McCorkindale. Maar zoals de gouden medaille van Van Klaveren werd betwist, was de nederlaag van Miljon in de halve finale tegen de Duitser Pistulla uiterst dubieus. Eigenlijk had Miljon de finale moeten boksen.

Miljon zei zelf over het einde van de halve finale: ‘Pistulla trok zijn handschoenen uit en stapte tussen de ringtouwen. Hij ging weg voordat de uitslag bekend was. Ik bleef, zeker van de overwinning, wachten. Toen werden de puntenbriefjes verzameld: Pistulla winnaar! Ik kón het niet begrijpen, werd woedend, weigerde Pistulla, die ze weer uit de kleedkamer hadden gehaald, een hand te geven, maar enfin … het was gebeurd.’ Aldus Miljon, die hieraan zijn hele leven een trauma overhield.

De laatste plak die dag was voor de ruiters bij de dressuur, die als team brons wonnen. We hebben het hier dan over Jan van Reede, Pierre Versteegh en Gerard le Heux.

Dat was allemaal op 11 augustus 1928. Net als 30 augustus 2009 was dit dus een enorm goede dag voor de Nederlandse sport.

(Jurryt van de Vooren)