‘De groentijd is weer ingegaan’, meldt Polygoon in 1949 bij het zien van talloze nieuwe studenten voor de Technische Hogeschool in Delft. ‘Voor de nieuwkomers en ouderejaars studenten is nu het grote probleem niet zozeer de studie, maar het vinden van een geschikte woongelegenheid. Maar de Prinsenstad kan al die duizenden nieuwkomers niet allemaal bergen.’

De hogeschool liet daarop noodwoningen voor studenten bouwen. ‘Het huisvestingsprobleem van de Delftse hogeschoolwereld heeft zo’n schrikbarende omvang aangenomen, dat de bouw van een klein studentendorp aan de rand van de stad hier een belangrijke verlichting heeft gebracht.’

Studenten-vrijwillers bouwden zelfs mee aan het dorp. ‘De toekomstige ingenieurs deden hier een praktische ervaring op die hen later nog wel goed van pas kan komen’, aldus Polygoon.

Woningnood was er ook onder Amsterdamse studenten. Zij gingen de straat op om, al betogend, woningruimte los te weken van voorbijgangers. Om de droevige woontoestand verder te symboliseren, bivakkeerde in 1963 een student in een ton op de Dam. Sommige studenten lukte het echter om zelf een kamer te bemachtigen, maar wat voor een!

‘De meeste studenten zal het al lang niet meer kunnen schelen of ze wel in een waardige behuizing komen. In een heleboel gevallen zitten ze in een demoraliserende, voor de studie afleidende rommel zich voor te bereiden voor de maatschappij.’

Een even grote rommel was er overigens te vinden in het studententehuis Uilenstede, een wooncomplex bestemd voor studenten van de Vrije en de gemeentelijke Universiteit van Amsterdam.

Naast de faculteit der diergeneeskunde van de Rijksuniversiteit in Utrecht kreeg ook de Vrije Universiteit bezoek van Polygoon. Zo was Polygoon getuige van de grootschalige nieuwbouw en verhuizing van de Vrije Universiteit. Het gebrek aan ruimte deed zich bij de Vrije Universiteit ernstig gevoelen, zodat de nieuwe werkomgeving een aanwinst van betekenis was.