In 1984 bereikte het Nederlandse schaatsen een absoluut dieptepunt. Bij de Winterspelen in het Joegoslavische Sarajevo - niemand kon zich toen indenken hoe deze stad er tien jaar later uit zou zien - behaalden de Nederlandse schaatsers geen enkele medaille: het slechtste resultaat sinds 1948.

De kritiek was niet mals: als er niet snel wat in de Nederlandse schaatswereld - en breder in de hele Nederlandse sportwereld - zou veranderen zou de sport in Nederland volkomen ten onder gaan. In de schaatswereld ging de aandacht onder andere naar de kloof met de DDR. Hoe was het toch mogelijk dat de Oost-Duitse dames zo onvoorstelbaar veel beter waren dan de Nederlandse vrouwen, die in de jaren zestig en zeventig toch onverslaanbaar waren geweest?

In december 1984 trok Bert Maalderink - ja hij! - naar de DDR om met de toenmalige coach Rainer Mund en schaatster Andrea Schöne het Oost-Duitse schaatsgeheim te ontrafelen.Ook vroeg hij een reactie aan het jongste talent van de Nederlandse kernploeg, een schuchter meisje uit Haarlem.

Dat uitgerekend zij vier jaar later de DDR-vrouwen de grootste nederlaag in hun loopbaan toe zou brengen kon niemand toen bevroeden.... Evenmin dat de jarenlange hegemonie - zo blijkt uit de uitzending van Andere Tijden Sport - op dopinggebruik gebaseerd was.

Even legendarisch als Yvonne's muts met "Goud hè?" werden de ontbijt-tv-uitzendingen na afloop van haar gouden races met Koos Postema. Tot drie keer toe mochten de ouders van Yvonne langskomen. Pure nostalgie om terug te kijken....

Ook leuk om terug te kijken: de opening van het Thialf-ijsstadion op 29 november 1986. Met Hans Wiegel die het stadion opent, met Yvonne van Gennip die een Nederlands record rijdt, en met alle toen nog levende Elfstedenwinnaars.