Dat Hugo Brandt Corstius genomineerd is hoort hij pas op het moment dat het journaal meldt dat de P.C. Hooftprijs niet aan Hugo Brandt Corstius uitgereikt gaat worden. Brandt Corstius: “Nou ja, het is natuurlijk leuk. Het is natuurlijk toch nog een grotere eer dan een prijs wel krijgen.”

De P.C. Hooftprijs 1984-jury is zeer verbaasd op deze twaalfde februari. De juryleden horen via de media dat hun voordracht niet door gaat. K. Schippers: “Nee, ik heb dit absoluut niet zien aankomen. Geen seconde over gedacht.” Ook Offermans heeft nooit aan dit scenario gedacht, hoewel hij wel op wat heisa rekende. “Als ik heel eerlijk ben dan had ik natuurlijk wel een vermoeden dat het op weerstand zou stuiten.”

De volgende dagen domineert de P.C. Hooft-affaire het nieuws. Brandt Corstius heeft volgens Brinkman ‘het kwetsen tot instrument gemaakt’ en dit mag niet beloond worden met een staatsprijs. Columnisten, schrijvers, de NVJ, de Raad voor de Kunst, al deze groepen keuren de houding van Brinkman af. De staat dient zich niet met de inhoud van kunst te bemoeien is de strekking. Brandt Corstius zegt zelf in de Volkskrant: “Een columnist heeft de plicht een minister belachelijk te maken als hij daar aanleiding toe geeft. Een minister heeft de plicht een prijs uit te reiken als een jury die toekent. Ik hield me aan mijn plicht, de minister niet.” De PvdA besluit de minister ter verantwoording te roepen. Het kamerdebat zal drie weken later plaatsvinden. Tot het kamerdebat gaan de ‘protestacties’ door: de stad Amsterdam kent onverwacht de Busket Huetprijs aan Brandt Corstius toe, de jury van de P.C. Hooftprijs 1985 treedt af en de Vlaamse minister Marc Galle van Cultuur stapt uit het uitvoerend comité van de Nederlandse Taalunie, waar Brinkman voorzitter van is.

Eind februari vindt in de Tweede Kamer een interpellatiedebat over de kwestie plaats. In het debat krijgt de inhoud van het juryrapport veel aandacht. Verder moet Minister Brinkman tijdens dit debat zijn overwegingen voor zijn beslissing uit de doeken doen. De minister herhaalt dat hij geen staatsprijs wil uitreiken aan een schrijver die bepaalde bevolkingsgroepen diep gekwetst heeft en die het kwetsen tot instrument gemaakt heeft. De PvdA wil dat de prijs alsnog wordt toegekend, maar de motie die ze hiertoe indient haalt het de week daarop niet.

Volgens jurylid Offermans zit er wel één lichtpuntje aan de hele zaak: “Het was natuurlijk toch een vorm van censuur en dat had ook wel iets positiefs. Het komt niet vaak voor dat schrijvers zo serieus genomen worden.” De juryvoorzitter Verhoeven oppert in een televisie interview dat geen één zichzelf respecterend schrijver nu nog zitting zal willen nemen in de jury van de P.C. Hooftprijs. En zo gaat het inderdaad ook. Met deze affaire rond de P.C. Hooftprijs komt een einde aan de P.C. Hooftprijs als staatsprijs. Twee jaar later blazen Aad Nuis, Anton Korteweg en Rienk Visser de P.C. Hooftprijs nieuw leven in. Het is nu een zelfstandige stichting geworden. 1987 is het eerste jaar dat de P.C. Hooftprijs opnieuw wordt toegekend…..en de winnaar is: Hugo Brandt Corstius.