De jonge Chet Baker doet zijn eerste muzikale ervaring op in een kerkkoor. Op zijn dertiende verjaardag krijgt Chet van zijn vader een trompet. Hij blijkt talent te hebben. Na enige muzikale opleiding op zijn school en in legerorkesten vindt hij rond 1950 zijn weg naar de jazzclubs. Daar speelt Baker al snel samen met grote artiesten als Stan Getz en Charlie Parker.

Zijn grote doorbraak beleeft Baker in 1952 met het Gerry Mulligan Quartet. Hun grote hit ‘My Funny Valentine’ zal uitgroeien tot Baker’s lijflied. Vanaf 1955 combineert Baker met succes trompetspel en zang. Hij wordt icoon van de cool school in de jazz, mede dankzij zijn zangtalent en good looks. Maar tegelijkertijd neemt zijn drugsverslaving toe.

In de loop van de jaren ’50 gaat dit steeds meer ten koste van Baker’s carrière. De verslaving leidt tot ruzies met bandleden, mislukte optredens en een dalende populariteit. Ook zit Baker meerdere gevangenisstraffen uit. Wanneer hij in 1966 zijn tanden verliest moet hij opnieuw leren trompetspelen.

Tussen 1978 en 1988 treedt Baker bijna alleen nog maar op in Europa. In 1983 woont Baker af en aan in Amsterdam, vanwege de centrale ligging en de makkelijk te verkrijgen drugs. Hij neemt meer albums op dan ooit en in deze periode speelt hij volgens velen zijn meest volwassen jazz.

Chet Baker wordt op vrijdag 13 mei 1988 dood gevonden op de stoep voor Hotel Prins Hendrik in Amsterdam. Politieonderzoek wijst uit dat hij onder invloed uit het raam gevallen is. Tien jaar later verschijnt op de gevel van dit hotel een plaquette ter ere van de jazzartiest.

Kijk naar Plaats van Herinnering, over de ondergang en gloriedagen van Chet Baker.