In de jaren 80 viel het opeens op dat veel bomen kaal werden of bruin. De schuld hiervan lag bij de zure regen. En niet alleen de bossen waren het slachtoffer van het hoge gehalte ammoniak in de lucht, maar ook gebouwen en standbeelden werden aangetast. Wetenschappers deden dramatische voorspellingen: in de toekomst zou geen bos overeind blijven en zou ons cultureel erfgoed naar de haaien gaan.

De overheid sloeg alarm en politici in binnen- en buitenland sloegen de handen ineen. Er kwamen regels voor uitstoot van elektriciteitscentrales, auto’s en intensieve veehouderij. Voorlichtingsfilms creëerden draagvlak bij de bevolking. En het onwaarschijnlijke gebeurde: binnen enkele jaren was de verzuring aanzienlijk teruggedrongen. Inmiddels is het dan ook een vrijwel vergeten probleem.

Of de CO2-uitstoot op de klimaatconferentie in Kopenhagen ook zo voortvarend kan worden aangepakt, is de vraag. Volgens Ria Oomen Ruiten, in de jaren 80 Kamerlid van het CDA, was het grote voordeel van de zure regen dat het effect zichtbaar was. Met de opwarming van het klimaat nu is dat helemaal anders. “Een beetje warmer vinden mensen juist wel prettig.”

Andere Tijden, 10 december, Nederland 2, 21.25 uur