In het rapport Maatschappelijke verwildering der jeugd werden jongeren in steden en dorpen door heel Nederland de maat genomen. Het was niet mals in zijn oordeel over de toestand van de zogenaamde massajeugd in Nederland: ‘De verwilderde jeugd leeft in een wereld die verregaand gestalteloos genoemd mag worden. Men loeit, men brult, men kletst als een eindeloos geleuter, men gilt en giert, men jengelt en zeurt.’

De onderzoekers maakten zich bijzonder veel zorgen over de geestelijke armoede onder de jongeren en waarschuwden voor de kans om te vervallen in crimineel gedrag. Met de inzet van buurt- en jeugdwerk moest de jeugd weer in het gareel worden gebracht.

Het Friese dorp Harkema spande de kroon van al deze ellende: ‘Fietst men door Harkema, dan kan men aan vele schoolkinderen zien, dat ze er niet helder van geest uitzien. Het intelligentiepeil op de openbare school is ontstellend laag.‘

En:

'Harkema is een berucht dorp; berucht door de vroegere ruwe heidebevolking, waar vechtpartijen schering en inslag waren. Nog altijd is de bevolking opvliegend, om een kleinigheid wordt het mes uit de zak getrokken.’

Na publicatie van het rapport ontstond er grote beroering in het dorp, omdat dit zich niet herkende in deze beschrijving. De plaatselijke voorman van de Communistische Partij schreef een tegenverhaal in dagblad De Waarheid.

In Andere Tijden komt de Harkemase jeugd van toen aan het woord over die verwilderde tijden van weleer.

Andere Tijden, donderdag 22 januari, 21.25 uur, Nederland 2