In 1988 komt Ivan Lendl naar het jaarlijkse tennistoernooi in Ede. Na een simpele winst in de eerste ronde op de Italiaan Paolo Cane moet Lendl het in de tweede ronde opnemend tegen het verrassende Nederlandse talent Paul Dogger. De 16-jarige slungel heeft gewonnen van de Fransman Tulasne en zijn landgenoot Michiel Schapers, en mag het dan opnemen tegen de nummer één van de wereld. Tegen het GPD meldt Lendl over die loting:

"Paul Dogger? Van hem had ik tot op vandaag nog nooit gehoord. Ik heb begrepen dat hij van Tulasne en Schapers heeft gewonnen en dat hij een goede dropshot heeft Het is leuk voor de jongen. Ik merk het wel."

Een dag later leert Lendl het jonge talent kennen: zelfs meer dan hem lief is. Het wordt een moeizame 6-4, 6-4.

Het ANP schrijft: 

’Bijtertje’: Dogger laat Lendl zweten voor zege.

In een paar dagen heeft Paul Dogger een populariteitsexplosie meegemaakt waaraan anderen met jarenlang hard werken niet of nauwelijks toekomen Zondag was hij bij het grote publiek nog vrijwel onbekend. Maandag kreeg hij een telefoontje of hij als invaller in Ede wilde fungeren en gisteren verliet hij onder daverende toejuichingen de baan. Als verliezer uiteraard. Ivan Lendl liet zich door het zestienjarige talent niet zo in de maling nemen als Tulasne en Schapers vóór hem maar het karwei kostte de nummer één aanmerkelijk meer moeite dan het zich aanvankelijk liet aanzien. Dat blijkt al uit de score 6-4 6-4, maar nog meer uit de vijf matchpunten die hij nodig had. Tot tweemaal toe was Dogger één slag verwijderd van een verlenging van de tweede set en het is verleidelijk te speculeren over wat er had kunnen gebeuren.

Lendl was immers allang het stadium voorbij dat hij elke netbal die onbereikbaar voor hem neerplofte met een vriendelijke grijns verwelkomde. Zienderogen ergerde het hem dat zijn spel leed onder gebrek aan concentratie. "Je doet het in zo’n situatie nooit goed. Maar Dogger beweegt goed en durft slagen uit te proberen waarvan het succespercentage klein is. Wij doen dat niet maar wellicht is het een nieuwe trend." Ook Lendl verkeek zich dus op de bijtersmentaliteit van Dogger die weliswaar letterlijk in LendIs schoenen stond maar niet van plan was de beroemdheid als een idool te behandelen. Dogger stapte brutaalweg als éérste de baan 1 op en verleende bij het wisselen van helft geen voorrang. Bondscoach Stanley Franker daarover: “Op de baan behoeft hij voor Lendl geen respect te tonen. Als hij het voor mij maar wel heeft."

Van het begin was Lendl er niet met zijn gedachten bij. Hij hing de schoolmeester uit en plaatste de ene dropshot na de andere achter het net. Na 4-0 wilde hij overgaan op het gewone beukwerk. Maar tot zijn verbazing lukte dat niet. Dogger die zelf zwak serveert retourneerde de harde klappen verbazingwekkend gemakkelijk. De Amsterdammer scoorde zelfs twaalf punten achtereen en kwam terug tot 4-3. Vanaf dat moment liet Lendl de franje varen. Hij bepaalde zich tot het gewone stramien en holde al zwetend tot groot vermaak van het publiek enkele malen vergeefs achter de goed gecamoufleerde dropshots van zijn tegenstander aan. Bij 4-2 in de tweede set begon Dogger aan zijn tweede inhaalmanoeuvre.

Verder dan 4-4 liet Lendl het echter niet komen al was Dogger zowel in de voorlaatste als laatste game tot tweemaal toe slechts één slag van gamewinst verwijderd. "Hij kan er natuurlijk wat wat van. Hij maakt op de goede momenten de punten", beoordeelde Dogger de wereldkampioen. "Ik had nooit gedacht dat ik tegen de top enige kans zou maken. Dit geeft moed voor de toekomst." Of die toekomst van Dogger in de tennissport sport ligt, moet nog worden afgewacht. "Wellicht ontmoet ik over een jaar een mooi meisje en is het gedaan met het tennis."