Ben-Hur, a Tale of the Christ is een roman van de Amerikaanse schrijver Lewis Wallace. Het boek werd uitgegeven op 12 november 1880. Ben-Hur is een historische roman die zich afspeelt ten tijde van Jezus.

De roman werd een ongekend succes en overtrof in de Verenigde Staten het verkooprecord van De Negerhut van Oom Tom van Harriet Beecher Stowe (1852). Dit duurde tot de publicatie in 1936 van Gejaagd door de wind van Margaret Mitchell.

Het boek werd al snel bewerkt voor toneel en film. Verfilmingen werden gemaakt in 1907, 1925, 1959 en 2003. Vooral de verfilming van 1959, met Charlton Heston in de hoofdrol is bekend vanwege de grootse opzet.

Begin Ben Hur oerversie 1907

 Fragment uit Ben Hur 1925

Ben-Hur was in 1959 een zeer dure film om te maken. De film was een gok van MGM om zichzelf te redden van een faillissement. De gok pakte goed uit daar de film in totaal 75 miljoen dollar opbracht. 

Er werd gefilmd met een proces genaamd "MGM Camera 65". Dit stelde de producers in staat om grote panoramabeelden te filmen.

De galleiscène bracht een aantal problemen met zich mee. De oorspronkelijke boot waar Ben-Hur zich op zou bevinden bleek zo zwaar, dat hij niet bleef drijven. Daarom moest de scène in een studio worden opgenomen. Bovendien bleken de camera’s niet goed in de boot te kunnen worden opgesteld, dus moest de boot voor de binnenscènes doormidden worden gezaagd. De roeispanen moesten eveneens worden ingekort, maar werden wel verzwaard omdat het roeien anders te licht zou worden, en onrealistisch zou overkomen. 

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen. Regisseur Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen. Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste. 

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrace. Andrew Marton, een Hollywoordregisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich. Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd. De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd. Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus. 

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen. Om de scène meer impact en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de race gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens. 

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston. Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moralen van het verhaal. Paul Newman wees de rol af omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film. Andere acteurs die de rol aangeboden hadden gekregen waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Op 29 en 30 januari 2010 komt de spectaculaire arenashow Ben Hur Live naar het Sportpaleis in Antwerpen. Het sportpaleis wordt dan omgetoverd tot een heuse arena met allures van het grote Colosseum in Rome. Meer dan 150 acteurs, 46 paarden, een handvol apen en roofvogels, een zeeslag tussen piraten en Romeinse galeien, een gladiatorengevecht en de beruchte bloedstollende wagenrace uit de oscarwinnende succesfilm Ben Hur (1959), met Charlton Heston zullen de toeschouwers kippenvel bezorgen. Producent Franz Abraham werkte meer dan 15 jaar aan deze productie.