Al voor de oorlog was Katendrecht een plek met een bonte verzameling inwoners, maar tijdens de oorlog werd het helemaal een vrijplaats: hoeren, Chinezen, Surinaamse jazzmuzikanten, Joodse musici en ondergedoken Duitsers.

Er werd zelfs een dancing geopend: Negro Palace Belvédère. Alles draaide hier om de zwarte jazzmuziek, die door Duitsers tot Entartete Musik was verklaard en officieel verboden. Maar in Katendrecht stonden Teddy Cotton, Seegers, Kid Dynamite, Boy Edgar, Blyt en Martin Stremman op het podium. Het publiek kwam overal vandaan - ook uit het gebombardeerde centrum van Rotterdam. Zo ging mevrouw Snikkers met haar vriendinnen regelmatig met een bootje naar Katendrecht: “De enige plek waar je toen eigenlijk heen kon was Katendrecht, het was er altijd heerlijk. Omdat er geen Duitsers waren, was het van ons. Katendrecht was een stukje Nederland midden in de oorlog. We voelden ons thuis.”

Maar in 1944 werden de bewoners van Katendrecht geëvacueerd, omdat de Duitsers hadden besloten de haven op te blazen. Toen ze na de bevrijding terugkeerden, schrokken ze van de vernielingen die aan de huizen en de straten waren aangericht.

De saamhorigheid en warmte was echter als vanouds en al snel bruiste het uitgaansleven in Katendrecht weer. Het nam in het geteisterde Rotterdam in de eerste maanden na de bevrijding weer snel een belangrijke plek in.

Alleen voor soldaten was de Kaap niet toegankelijk. De Amerikaanse en Canadese soldaten kregen van hogerhand namelijk te horen dat deze plek van lichte zeden voor hen verboden gebied was.

Andere Tijden keert donderdag op Nederland 2 om 21.25 terug naar Katendrecht.