De heroïsche kasseien-klassieker Parijs - Roubaix in beeld

- Zoom
- Parijs Roubaix Polygoon
De Ronde van Vlaanderen heeft de naam, Luik-Bastenaken-Luik is de oudste, maar voor de echte wielerfan gaat er niets boven Parijs-Roubaix. De kasseienklassieker is de zwaarste ééndaagse wielerwedstrijd ter wereld. Vijf Nederlanders wonnen ooit Parijs-Roubaix: Peter Post in 1964, Jan Janssen in 1967, Jan Raas in 1982, Hennie Kuiper in 1983 en Servais Knaven in 2001. De overwinningen van de eerste twee kunt u op deze site bekijken + tal van heroïsche races uit de jaren '30 en '40.
De eendaagse wedstrijd staat bekend als de "Hel van het Noorden" (l'Enfer du Nord), omdat een belangrijk deel van de koers wordt verreden over de kasseistroken die karakteristiek zijn voor dit gebied. Een andere bijnaam voor de wedstrijd is"la Reine des Classiques (de Koningin der Klassiekers). De textielfabrikanten Theo Vienne en Maurice Perez organiseerden deze wedstrijd voor het eerst in 1896.
De omschrijving "Hel van het Noorden" werd het eerst in 1919 gebruikt door een journalist die de eerste editie na de Eerste Wereldoorlog volgde en diep onder de indruk was van de oorlogsverwoestingen in Noord-Frankrijk. Afhankelijk van de weersomstandigheden zijn deze stroken ofwel stoffig, ofwel uiterst glad. Veel renners beschouwen Parijs-Roubaix als de belangrijkste eendaagse wedstrijd van het jaar naast de Ronde van Vlaanderen.
Toch waren de kasseien in de beginjaren van Parijs-Roubaix minder zwaar dan tegenwoordig. De klassieker voerde toen voornamelijk over hoofdwegen die vóór de oorlog nog vrijwel allemaal met kasseien geplaveid waren. Maar die wegen waren breed en de kasseien lagen vlak en niet bol, zoals op de kleine boerenwegen.
Met het asfalteren van de hoofdwegen verdwenen de kasseien vrijwel geheel uit Parijs-Roubaix.Peter Post won de racein 1964 met nog slechts 22 kilometer kasseien en een gemiddelde snelheid van ruim 45 kilometer: een record dat nog niet is overtroffen!
Om Parijs - Roubaix hetr oorspronkelijke karakter terug te geven werd vanaf 1965naarstig gezocht naar onbekende kasseienstroken. De mooiste tip kwam van oud-wereldkampioen Jean Stablinski, die ooit als mijnwerker had gewerkt in het bos van Wallers-Arenberg. Daar vond hij de hem bekende smalle,in onbruik geraaktekasseienstrook terug met een lengte van liefst 2400 meter. Het Bos van Wallers is nu de bekendste kasseienstrook uit de race.
Na het Bos van Wallers werden vrijwel jaarlijks nieuwe kasseien gevonden en aan de race toegevoegd. Het is een race tegen de klok, want veel gemeentes latenook de kleinere wegen asfalteren. Maar de organisatie van Parijs - Roubaix weet veel gemeentes te overtuigen van het publicitaire belang van de zwaarste wielerklassieker ter wereld. Als ook historici zich opwerpen om de kasseien te beschermen als "historisch erfgoed" lijkt het gevaar van de verdwijnende stenen van tien kilo het stuk voorgoed afgewend. Het aantal kilometers kasseien stabiliseert zich nu rond de 50. Peter Post hoeft zich nog geen zorgen te maken dat zijn snelheidsrecord binnenkort verbeterd zal worden.
Een andere bijnaam voor de wedstrijd is dan ook la reine des classiques (de koningin der klassiekers) of ook la Pascale (paas, dus: wedstrijd omstreeks Pasen). De textielfabrikanten Theo Vienne en Maurice Perez organiseerden deze wedstrijd voor het eerst in 1896 en met uitzondering van de beide wereldoorlogen is de wedstrijd sindsdien elk jaar verreden. Tegenwoordig is de organisatie van de wedstrijd in handen van de Société du Tour de France (A.S.O.: Amaury Sport Organisation), die ook de Ronde van Frankrijk organiseert.
Marnix Koolhaas (bron: o.a. Wikipedia, Volkskrant 9 april 2010)
Extra afbeeldingen
- Zoom
- Kasseien in het bos van Wallers (foto: media.photobucket.com)
- Kasseien in het bos van Wallers (foto: media.photobucket.com)