De rijk gedecoreerde gevel in de opvallende, geheel eigen bouwstijl — wellicht nog het best betiteld met "Art Deco van Theater Tuschinski" — is geheel bekleed met geglazuurde tegels en keramische sculpturen, her en der verfraaid met smeedijzeren decoraties en lampen. De oosters aandoende architectuur van de voorgevel had met zijn markante torens een adverterende functie: het was bedoeld om het publiek binnen te leiden in een illusoire wereld, waar het weelderige interieur diende als passende omgeving voor de aanstonds onder begeleiding van filmorgel en theaterorkest getoonde filmbeelden en variéténummers.

Niet alleen op bouwkundig en decoratief gebied werd het theater heel bijzonder. Ook de elektrotechnische installatie was zijn tijd vooruit en met het revolutionaire verwarmings- en ventilatiesysteem werd op alle plekken in het theater de temperatuur gelijk gehouden.

In de Tweede Wereldoorlog kwam het gebouw in Duitse handen. Het werd toen Tivoli genoemd.

In de periode 1998-2002 vond een ingrijpende restauratie plaats, eerst van het exterieur, daarna van het interieur. Uitgangspunt van deze ingrijpende en kostbare restauratie was het filmtheater zoals dat ten tijde van Abraham Tuschinski ontstond.

De originele krantenverslagen

Lees zelf over het theater in de kranten van toen: