Vanaf begin jaren 60 kwamen buitenlandse arbeiders naar Nederland om het werk te doen dat Nederlanders niet meer willen doen, zoals het maken van blikken in blikfabriek Thomassen & Drijver. We kenden ze toen als gastarbeiders.

Bedrijven haalden de arbeiders van ver om het werk gedaan te krijgen dat Nederlanders niet willen doen. Bij blikfabriek Thomassen & Drijver bijvoorbeeld werden de gastarbeiders op handen gedragen: ze kregen een pension, een Turkse kok, een gebedsruimte, extra vakantiedagen, de fabriek betaalde mee aan het vliegticket voor familiebezoek en hielp met zoeken naar een huis indien zij zich hier voorgoed wilden vestigen. “We werden nog net niet doodgeknuffeld,” zegt de zoon van een Turkse gastarbeider in Andere Tijden.

Maar dat hield op halverwege de jaren 80, toen het slecht ging met de economie. Opeens moest de overheid inspringen en bleek hoe onhandig het was dat de Turken nooit Nederlands hadden geleerd. De huidige opinie dat problemen met de immigratie en integratie door de linkse politiek is gecreëerd, blijkt dus niet helemaal te kloppen, omdat juist het bedrijfsleven de chaos heeft veroorzaakt. Dit had de arbeiders nodig, en de gedachte van de overheid was toen simpel: wat goed is voor de economie, is goed voor Nederland.

Andere Tijden blikt donderdag terug op de komst van de gastarbeiders en de problemen, die in de jaren tachtig ontstonden.