NOC*NSF heeft in het Holland Heineken House een Golden Gallery ingericht als eerbetoon voor de Nederlandse sporters, die olympische successen hebben geboekt. Officieel heeft Nederland nu 97 olympisch kampioenen, waarbij één titel per winnende prestatie gerekend en niet per persoon. Anky van Grunsven is dus één titel, net als de Holland Acht.

De Volkskrant kwam gisteren echter met voorpaginanieuws dat we al op honderd zitten – een sporthistorische mijlpaal. Hiervoor keek de krant naar de Wall of Fame in het Olympisch Stadion, waar al sinds 1928 de namen staan vermeld van de Nederlandse olympische kampioenen. En inderdaad zijn er daar nu honderd. In de loop der decennia zijn er namelijk verschillende interpretaties ontstaan, ontdekte dezelfde Volkskrant vandaag.

IOC en NOC*NSF: 97 gouden medailles voor Nederland

NOC*NSF volgt de criteria van het IOC, dat de roeimedaille van 1900 niet als Nederlands erkent. Die titel werd namelijk gewonnen met een onbekend Frans jongetje als stuurman. Daarom zegt het IOC nu dat dit een mixed team was en niet een Nederlands team. Hoogstwaarsschijnlijk komt die erkenning binnenkort alsnog, en daarmee dus een extra olympische titel.

Verder erkent het IOC de gouden medailles van de Kunstolympiade niet meer, die werden gehouden van 1912 tot en met 1948.

En zo komt het aantal van het IOC en NOC*NSF uit op 97. Dat is het aantal dat in de Golden Gallery in Vancouver wordt aangehouden; ook door Infostrada Sports, die de statistieken beheert.

Het Olympisch Stadion: honderd gouden medailles voor Nederland

In het Olympisch Stadion zijn twéé Walls of Fame: in de Marathonpoort met de namen van alle Nederlandse olympische kampioenen – dus vanaf 1896 – en in de Koninklijke Ingang met de namen van alle olympisch kampioenen van 1928 – zowel Nederlands als internationaal. De eerste is voor iedereen te bezichtigen, waar voor de tweede eerst gesloten deuren moeten worden geopend.

Deze Walls of Fame zijn na de Olympische Spelen van 1928 gemaakt volgens een besluit van het IOC zelf. In 1921 hield dit comité in Lausanne namelijk een sessie, waar besloten werd dat de namen van de olympische kampioenen moeten worden vermeld op de plaats waar ze hun overwinning behalen, dus in het betreffende Olympisch Stadion.

In het voorstel van IOC-lid Alexander Mercati stond dat ’the names of all Olympic winners should be engraved on a plaquette and put up on the walls of the Olympic Stadium.’

Dat gebeurt dus inderdaad in Amsterdam. Op beide Walls of Fame worden ook nog de winnaars van de Kunstolympiade genoemd, want volgens de criteria van 1928 waren die toen gelijkwaardig aan sportief goud. Dat had het IOC bepaald tijdens de 11e IOC Sessie, die in 1910 in Luxemburg werd gehouden.

Ton Bijkerk, secretaris-generaal van de International Society of Olympic Historians, schrijft hierover: ‘Daar dwong Pierre de Coubertin min of meer persoonlijk af dat het organisatiecomité van Stockholm 1912 een Art-Competition moest organiseren als volwaardig onderdeel van de Olympische Spelen met gelijke prijsmedailles en diploma's. Juist die beslissing tot gelijkheid in behandeling maakt dat de Olympische kampioenen in de kunstafdeling van 1912 tot en met 1948 als volwaardige Olympische kampioenen moeten worden beschouwd. Vanaf 1952 bestaat de Kunstolympiade niet meer en is dus niet meer relevant.’

Het Olympisch Stadion erkent dus wél de twee kunstmedailles van 1928, omdat deze volgens de normen van 1928 als gelijkwaardig werden beschouwd met de sportmedailles. Het gaat dan om:

Jan Wils, architect

Isaac Israëls, schilder

En zo zijn er opeens 99 namen: de 97 van NOC*NSF en de twee kunstmedailles. Daarmee zijn we er nog niet, want ook de olympische titel van de Nederlandse roeiers van 1900 staat in de Marathonpoort vermeld, inclusief het onbekende Franse jongetje.

Hierin verschilt het Olympisch Stadion dus van het IOC, en daarmee van NOC*NSF. De reden hiervan ligt in de verre geschiedenis. De officiële telling zegt echter dat Nederland nu op 97 staat, wat ook door het Olympisch Stadion wordt aangehouden. Nog drie olympische titels voor Nederland dus en dan is de mijlpaal echt bereikt.

(Jurryt van de Vooren)