Het is zaterdagavond laat in de lente van 1965. Harvardstudenten Jeff Tarr en Vaughan Morrill zitten op de campus, zonder meisje. Niet een ideale situatie wanneer je jong bent, net verlost van ouderlijk toezicht, in het ‘make love not war’ tijdperk. Dus gebruiken ze de techniek om zichzelf een handje te helpen. De twee studenten ontwerpen een programma waarmee ze door middel van de onpartijdige steun van de computer aan de ‘het perfecte afspraakje’ kunnen komen. Tarr ontwikkelt samen met zijn vrienden een vragenlijst waarmee ze duizenden studenten aan elkaar kunnen koppelen, op basis van hun specifieke voorkeuren. Operation Match is geboren.

De gegevens worden als rechthoekige gaatjes verwerkt op zogenaamde ponskaarten. Een computer die een hele kamer in beslag neemt, de Avco 1790, gaat met de ponskaarten aan het werk om jongens en meiden aan een balpartner te koppelen. Tarr en Morril huren dit bakbeest een paar uur per week. Zes weken na het inleveren van de vragenlijsten, plus drie dollar verwerkingskosten, ligt het resultaat klaar. Een formuliertje met vier namen plus bijbehorende telefoonnummers.

Operation Match wordt in 1967 in Nederland geïntroduceerd door het echtpaar Schellenbach. Kees Schellenbach leest in een Brits tijdschrift een artikel over Operation Match en raakt geïnteresseerd. Ze besluiten hun werk als vertalers op een laag pitje te zetten en richten een NV op. Ook de Nederlandse variant is op studenten gericht. Een aantal van hen helpt met het verspreiden van de formulieren en het zijn ook vooral studenten die zich aanmelden. In de vijf jaar dat Operation Match in Nederland actief is, hebben 20.000 deelnemers zich aangemeld.